De dutjestaks: er zit meer achter dan alleen maar ouders op kosten jagen

Een berichtje in de krant vanochtend: school voert na de reftertaks ook de dutjestaks in. Vanaf nu betalen de ouders wiens kleutertje ’s middags nog een dutje doet op school een bijdrage voor deze ‘service’.

Onaanvaardbaar. Krijgen ze dan niet genoeg? Jaag ouders maar weer op kosten.

De reacties van verontwaardiging blijven niet lang uit. Zelfs vanuit politieke hoek wordt er met afkeur gereageerd op dit bericht. Ik vind het onterecht. De juiste reactie blijft uit.

Je kan je namelijk ook afvragen welke redenering een school doet besluit om een taks voor de slaapklas in te lassen? Ik heb zelf 2 schoolgaande kinderen. Na jaren aanwezigheid in de ouderraad weet ik wat het de school aan moeite kost om een slaapklas te organiseren: een extra werkkracht (die regelmatig opnieuw gezocht moest worden), herorganiseren van speeltijd en klasactiviteiten voor de slapende kleuters en niet te vergeten het materiaal dat je nodig hebt zoals bedjes en dekentjes. Het is niet zo evident als het klinkt. En het kost geld. Geld dat scholen niet op overschot hebben, wat onze minister van onderwijs ook beweert.

Maar het gaat veel verder dan dat. Waarom doen onze kleuters dutjes op school? Is het dan zo normaal dat kinderen vanaf hun 2,5 jaar een volledige schooldag moeten kunnen verwerken? Nee, voor veel kinderen is deze vraag te groot. En vooral, waarom reageren we altijd vol afschuw als mensen de juiste kosten vragen voor diensten die nu eenmaal tijd en mankracht vergen? We lijken te vergeten dat wanneer je niet alles naar waarde schat, iemand anders daarvan de prijs betaalt. Het wordt als school steeds moeilijker om pedagogisch verantwoord te handelen binnen het huidige waardenkader in onze maatschappij en de financiële middelen voor handen.

Een school voert geen dutjestaks in om ouders en hun kinderen te pesten. Integendeel. Een school hecht belang aan het welzijn van die ouders en kinderen, maar evengoed aan het welzijn van hun personeel. Een moeilijke oefening lijkt me in onze huidige veeleisende maatschappij. Een slaapklas, net als middagbewaking trouwens, kost geld en tijd, en leerkrachten zijn steeds meer overvraagd, denk maar aan het M-decreet en de burn outs in het onderwijs.

Wordt het niet eens tijd dat we ons systeem in vraag stellen in plaats van de mensen te veroordelen die terecht op de pijnpunten ervan wijzen? Verandering gebeurt alleen als we moedig genoeg zijn om onze eigen processen in vraag te stellen. En in mijn opinie moeten de beleidsmakers ons daarin het voorbeeld geven.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.