Buikpijn om bij mama en papa te zijn

Toen vorige week de school weer begon stonden mijn twee meisjes te trappelen om de schoolpoort weer binnen te wandelen. Deze maandag was het enthousiasme al wat minder groot voor onze kleuter: ze was zichtbaar moe van al die nieuwe indrukken van de voorbije week en het weekend mocht duidelijk nog een paar dagen langer duren. En om eerlijk te zijn, ik had zowat hetzelfde gevoel.

“Mama mijn buik doet zo’n pijn”. Als ouder begin je elke ochtend te twijfelen. Doet haar buik wel echt pijn? Moet ik nu weer thuis blijven van het werk? Zou ze ziek zijn of niet goed weten dat ze honger heeft? Misschien moet ze gewoon kaka doen. Waarom begin je als ouder zo te twijfelen aan een boodschap die je kind je probeert te geven? Hoe erg ligt de druk op onze schouders als we geen tijd kunnen maken voor kleine signalen en als de grotere signalen ons gaan ergeren?

Vanmorgen nam ik haar bij mij en vroeg ik haar: “doet je buikje pijn omdat jij weer naar school moet en mama en papa weer moeten gaan werken?” “Ja”, zei ze, “ik wil bij jou blijven, ik ben zo moe”. Ze gaat heel erg graag naar school, en dat zegt ze ook regelmatig, maar ze mist ons op dit moment gewoon ook heel erg hard en de dagen zijn vermoeiend. Dat moest bij mij ook even binnen komen. Het besef dat we zoveel vragen van die kleine prutsen. En het besef dat je best even naar die noden mag kijken en mag luisteren en er samen over praten.

We spraken af dat ze vanaf vandaag weer een dutje mag doen onder de middag, als ze daar zin in heeft, en dat ze een knuffel mee naar de klas mag nemen die ze dan even kan vastnemen als ze mama en papa mist. Dit weekend gaan we samen een fotoboekje maken om maandag mee te nemen naar school. Ze was heel blij en ging stante pede al haar spulletjes bij elkaar zoeken.

Daarna kamde ze haar haar, poetste haar tanden, als een echte grote. Ze nam haar slaapspullen en haar boekentas en vertrok met papa naar school. Haar buikje deed geen pijn meer. Ze gaat mama en papa vandaag nog steeds missen, maar we hebben haar de toestemming gegeven om dat kleine meisje te zijn, en dat is alles wat ze nu voor even nodig had.


5 reacties op ‘Buikpijn om bij mama en papa te zijn

  1. Aaaaah, hier ook een gelijkaardige situatie… Al is het niet met buikpijn maar met brullen en krijgen ’s avonds en ’s morgens, omdat ze niet wil dat mama gaat werken. Als ik thuis ben op woensdag, is ze veel rustiger en valt het best mee, maar de andere dagen is het echt drama à volonté. En dan breekt mijn moederhart… 😦

    Like

  2. Wij hadden vorig jaar een erg gelijkaardige situatie met Tuur. Dit jaar valt het beter mee, al is het nog steeds moeilijker als ik hem ga afzetten dan wanneer het lief dat doet. Maar wel al een gigantische wereld van verschil met vorig jaar. Toen brak mijn hart echt elke ochtend 😦

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.