Wanneer de pukkel popt

Het voorbije weekend kon niet spreekwoordelijker verlopen zijn. Maanden, wat zeg ik, jaren van discussie over wat nu precies racisme is, over migratie en transmigranten, over het klimaat dat al dan niet een loopje neemt met de wereld, over welke waarden en normen een regering wil uitdragen in een maatschappij. Dit weekend popte die grote pukkel, en wel op Pukkelpop. Van waarden en normen was nog maar weinig sprake. Er werd met verwijten gegooid door politiek, bestuur, organisatie, festivalgangers, en zelfs eenieder die niet aanwezig was. Er werd zwaar verweten, maar vergeten dat men er zich zelf minstens even schuldig maakt. Er werd verdedigd maar vergeten dat men zelf ook resoluut voor de aanval kiest als he enigszins kan.

Men lijkt te vergeten dat mensen ageren en reageren op elkaar. Eigenlijk vecht je in se gewoon met jezelf want het oog om oog, tand om tand principe wordt maar al te graag toegepast in de politiek en ver daarbuiten. Kan je iemand kwalijk nemen dat die je vlag verbrandt als jij dat eerst bij hem hebt gedaan? Iedereen weet wat het antwoord is.

Kan je een bevolking kwalijk nemen zijn gal te spugen op facebook en twitter, als de politiekers dit ook doen?

Maar belangrijker dan je af te vragen of mensen wel mogen reageren, is nadenken over ons eigen ageren. Moest ik die vlag wel verbranden in de eerste plaats? Moest ik dat twitter bericht wel plaatsen? Had het ook anders kunnen gaan, had ik het anders kunnen zeggen? Had ik een andere en meer respectvolle reactie kunnen uitlokken, als ik zelf ook eerst respectvol was geweest?

Vroeger bevochten mensen ruzies en onenigheden met zwaarden en schilden, later met gifgas en bommen en recentelijk met zelfmoordcommando’s. Terroristische acties keuren we allemaal met de grootste afschuw af. Maar als we elkaar bevechten met respectloze boodschappen en waardeloze commentaren, dan keuren we dat goed, dan doen we er zelfs gewoon nog een schepje bovenop.

Wanneer de pukkel popt, laat iedereen zich van zijn slechtste kant zien, maar achteraf blijven we gewoon met de narigheid zitten.

Hoe mooi zou de wereld kunnen worden als we een generatie van mensen kunnen voortbrengen die weer met respect naar elkaar leren luisteren, die geweldloos met elkaar in discussie kunnen treden en die weer leren om belangrijke waarden zoals respect en naastenliefde te weten appreciëren? Die hun mening kunnen beargumenteren en bijstellen, als ze weer wat nieuwe kennis hebben opgedaan? Die van mening kunnen verschillen zonder elkaar af te slachten, al is het met woorden?

Ik probeer alvast mijn kleine steentje bij te dragen, jullie ook?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.