De ‘schreeuwcultuur’ op sociale media: stoppen met bloggen of niet?

Het is al een tijdje geleden dat ik nog eens een blogje schreef. Niet dat ik geen zin had, niet dat ik geen ideeën had, nee dat niet. Het ontbrak me niet aan inspiratie maar wel aan moed om dingen te publiceren.

Het gaat eigenlijk best goed met me. Ik heb er net een werktrip naar Berlijn opzitten en die was heel geslaagd. Ik ben nu toch al een tijdje terug voltijds aan het werken en dat bevalt me goed. We hebben een communiefeest georganiseerd, we zijn op weekend geweest naar de Ardennen, en nu ben ik volop bezig met de voorbereidingen voor ons dansoptreden in oktober. Ik ben bezig met de dingen die ik graag doe. En dat maakt me gelukkig.

Maar er is iets wat aan me knaagt. Ik merk dat ik de laatste tijd steeds minder tijd doorbreng op social media. Ik volg mijn dichtste vrienden, ik post af en toe een foto op Instagram maar niet meer op dezelfde manier als vroeger. Ik lees de nieuwsberichten nog wel maar ik probeer ver weg te blijven van de commentaren van lezers. Ik volg nog wel bloggers maar ook niet meer zo intensief als een tijd geleden. Er is iets wat me tegenhoudt om blogs te schrijven en vooral te publiceren. Er is iets in de manier hoe sociale media evolueert dat me tegenhoudt, en ik heb er al een paar keer aan gedacht om mijn blog op te doeken.

Ik zie mezelf absoluut niet als influencer. Ik zie mezelf eerder als iemand met een talent. Een talent om mensen te inspireren, om mensen moed in te spreken en om mensen te motiveren. Ik heb altijd een bepaalde insteek gehad met mijn blog, vanuit een bepaald standpunt, om mijn waarden en normen uit te dragen aan andere mensen, om andere ouders een hart onder de riem te steken, of om de wereld een betere plek te maken door mensen te doen nadenken over controversiële onderwerpen. Ik hoef niet te vertellen aan jan en alleman welke spaghetti saus ik gisteren heb gekookt, of welke onderbroek ik vandaag aan heb.

En nog minder wil ik me mengen in de ‘schreeuwcultuur’ die vandaag de dag heerst op sociale media. Reacties posten zonder na te denken, mensen die je niet kent beschamen of beschuldigen, al je gedachten schaamteloos ten toon te spreiden zonder introspectie of overweging van de nuttige bijdrage van die boodschappen.

Als ik terug kijk op de laatste maanden waarin ik steeds minder ben gaan schrijven en gaan posten, valt het me op dat ik terug meer kan genieten van de momenten en de herinneringen kan opslagen in mijn hoofd in plaats van op mijn telefoon. Als ik denk aan de gevoelens die ik gevoeld heb, voelde ik me veilig omdat niet heel de wereld aan mijn lippen hing. Het is sowieso een wankel evenwicht, die scheidingslijn tussen de echte wereld en de wereld die we tonen op sociale media. Maar vandaag lijkt de kloof wel dieper dan ooit.

Ik ben er nog niet helemaal uit, of ik mijn blog ga verderzetten zoals ik bezig was, of ik nog maar sporadisch ga bloggen als tijdverdrijf, omdat ik het leuk vind. Ik geef mezelf nog even rustig de tijd om dat uit te zoeken. In tussentijd ga ik zeker nog schrijven, ik zwijg helemaal niet. Schrijven is voor mij verbinden, en laat dat nu net zijn wat de wereld vandaag nodig heeft ❤


3 reacties op ‘De ‘schreeuwcultuur’ op sociale media: stoppen met bloggen of niet?

  1. For what it’s worth: ik lees jouw berichten altijd met veel plezier, net omdat ze zo respectvol en genuanceerd zijn, terwijl ze ook echt ergens voor staan. Ik neem me bij deze alvast voor om vaker de positieve noot in de commentaarsecties te worden ipv de stille genieter 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.