Persoonlijk: werd mijn tweede bevalling ook een keizersnede?

Als mama van 2 kinderen, ben ik 2x zwanger geweest en ben ik 2x bevallen. Mijn bevallingen gingen geen van beide hoe ik het ooit had gedroomd. Mijn eerste bevalling mondde uit in een spoedkeizersnede, die nog lang bleef nazinderen. Het zorgde ervoor dat we niet meteen zin hadden in een tweede zwangerschap en bevalling. Vandaag vertel ik het verhaal van mijn tweede bevalling, werd het opnieuw een keizersnede of niet?

Hoe verwerk je een trauma?

Na de bevalling van mijn eerste dochter, duurde het 2 jaar voor ik weer vertrouwen kreeg in mezelf als mama, en mijn moedergevoel weer durfde te volgen. Ik had het niet meteen door, maar mijn eerste bevalling had een diep gat achtergelaten. Mijn man en ik waren niet meteen klaar voor een tweede kind. Ik maakte een doctoraat en struggelde met het mama zijn, maar na 2 jaar begon het toch te kriebelen. We beslisten om er toch voor te gaan, al duurde het wel meer dan een jaar voor ik weer zwanger was.

En toen begon het weer: het over en weer lopen naar gynaecologen, je begeven in een medische mallemolen met onderzoeken, met mensen die ieder een eigen mening hebben over het verloop van onze eerste bevalling en met stemmen in mijn hoofd die me deden twijfelen of ik een tweede bevalling wel zou aankunnen. Daarom beslisten we om ons extra te laten ondersteunen door een zelfstandige vroedvrouw. We hadden heel goede gesprekken met haar over de mogelijkheid maar ook risico’s vaginaal bevallen na een keizersnede en volgde bij haar opnieuw een cursus over bevallen in vertrouwen. Het was alsof er een hele nieuwe wereld voor ons openging, eentje van veel informatie en bewust keuzes maken.

Maar toch verliep niet alles goed. Onze tweede meid lag al snel in stuit en dat zorgde voor moeilijke gesprekken met onze gynaecoloog. Al op 26 weken sprak deze van een geplande keizersnede op 38 weken, maar daar was ik echt nog niet aan toe. De baby had nog zoveel tijd om te draaien, en de onzekerheid stak heel erg hard de kop op. Die bereikte een dieptepunt op ons consult van 33 weken, toen de gynaecoloog een afspraak wilde plannen voor de geplande keizersnede. Ik hoorde het aan en was te lam om ertegen in te gaan, maar thuis zakte ik als een pudding in elkaar. Het trauma was nog steeds aanwezig en groter dan ooit: hoe kon ik opboksen in een wereld van artsen en medicalisering, hoe kon ik mijn stem als mama laten gelden en zorgen dat ik ook echt gehoord werd?

De ommekeer

Daarom beslisten we om een tweede advies te nemen in een ziekenhuis dat onze vroedvrouw had aangeraden omdat ze daar veel natuurlijker naar bevallingen keken. Dat consult deed ik alleen, en voor de eerste keer voelde ik me gehoord als zwangere vrouw. Op 35 weken stond ik daar aan de balie een afspraak te maken met een gynaecoloog die ik nog nooit had gezien en het voelde juist. Ik zei al mijn afspraken met mijn toenmalige gynaecoloog af. Dat eerste consult met die gynaecoloog verliep eigenlijk heel positief. De arts luisterde en wilde mee nadenken over alternatieven. Hij stelde een uitwendige kering voor en als dat niet lukte een keizersnede op 40 weken, vlak voor het Paasweekend. Hij zei “en als de bevalling vroeger op gang komt, kom ik speciaal voor jullie uit mijn bed”. Ik lachte en huilde tegelijk toen hij dat zei. Dit was voor mij de ommekeer.

De dag van de uitwendige kering blijft me voor altijd bij. Ik had me zo goed mogelijk voorbereid door in te lezen en filmpjes te bekijken dus ik wist exact wat er zou (moeten) gebeuren. Ik werd klaargemaakt en de baby werd nog eens gemonitored. Alles zag er goed uit. Maar toen de arts begon met de kering voelde ik dat het niet klopte. Hij was al vrij ver gevorderd toen ik het proces heb laten stilleggen. Het voelde alsof mijn ingewanden eruit gerukt werden dus ik wilde niet weten wat mijn kleine meid daarbinnen allemaal voelde. Ik ben daarna nog een kwartier heel misselijk geweest en toen lag ons meisje weer helemaal op haar vertrouwde plek met haar hoofdje lekker dicht tegen mijn borst aan. En ik wist dat het zo moest zijn. Ik nam er vrede mee, mijn meid had beslist.

D-day

Het was perfect. We gingen binnen, werden voorbereid, de epidurale werd gestoken, de gynaecologen en verpleegsters kwamen erbij. Mijn armen werden vrijgehouden om mijn baby aan te nemen en de vroedvrouw stond klaar om haar zo snel mogelijk te onderzoeken en terug te brengen. De operatie gebeurde deze keer pijnloos en mijn baby bleef gewoon lekker bij mij en papa. Op de recovery kreeg ze voor het eerst de borst. Ik voelde me zoals een mama zich hoort te voelen na de bevalling. Ik herstelde zeer vlot en de borstvoeding kwam iets trager dan normaal maar wel goed op gang. Ik besefte plots heel erg hard hoe een slechte start mijn oudste dochter en ik gekregen hadden, maar ik had het goed gemaakt. Ik had de put gevuld met aanvaarding en liefde. Ik had het niet anders gewild.


Een reactie op “Persoonlijk: werd mijn tweede bevalling ook een keizersnede?

Laat een reactie achter op Karen Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.