“Ik kan het niet” – de kracht van denken en mantra’s

We zaten in de auto op weg naar de 10e zwemles. Nora startte haar lessen in oktober en ze vorderde snel. Als 7 jarige heb je tenslotte al wel wat controle over je lichaam. Net zoals bij het leren stappen en fietsen, wachtte ze ook deze keer haar moment af om het te oefenen en het te leren. Haar tempo, haar verhaal, haar manier.

De voorbije twee lessen zwom ze telkens een deel van de les zonder bandjes. Ze zou snel haar brevet kunnen halen zei de juf maar ze twijfelde nog teveel over zichzelf. En ook dat herkende ik: “ik kan dat niet mama, ik doe het nog niet goed”. “Ik ga fouten maken”. Of zoals bij het leren fietsen “ik kan nog vallen”.

In de auto vroeg ik haar:

“Nora kan je nu zwemmen?”

“Nee” antwoordde ze.

Toen ik haar vroeg wat kunnen zwemmen dan precies betekende voor haar antwoordde ze dat je dan alleen in het water zwemt.

“Maar dat doe je toch?”

“Maar nee mama want de juf staat er nog naast.”

Zo had ik het nog nooit bekeken. Zij zag haar zwemmen in het water zonder bandjes niet als het ‘kunnen zwemmen’ maar wel zichzelf zeker voelen in het water terwijl ze dat deed. Ze had nu de juf nog nodig om haar af en toe te corrigeren en aan te moedigen.

“Maar Nora, jij zwemt toch zelf alleen daar in het water. Dat doet de juf toch niet. Dan kan jij toch zwemmen als je zegt dat dat zwemmen is.”

“Ja?” antwoordde ze. “Ja misschien heb je wel gelijk.”

“Nora als ik je nu nog eens vraag ‘kan je zwemmen’, wat antwoord je dan?”

“Ja denk ik.”

“Ik geloof je niet als je dat zo zegt. Ik vraag het nog eens. Nora, kan je zwemmen?”

“Maar mama dat is het! Als ik zeg dat ik het niet kan, kan ik het niet en als ik zeg dat ik het wel kan, kan ik het wel!”

Eureka. Ze begreep daar in de auto onderweg naar het zwembad plots de kracht van positief denken en mantra’s.

“Dus wat ga je nu doen in het zwembad?”

“Denken dat ik kan zwemmen!”

“En kan je zwemmen?”

“Ja ik kan zwemmen!” En ik geloofde haar.

En ze ging zwemmen. Eerst met een buis, dan met een plankje om de beenbeweging nog eens te oefenen en dan zonder. En dan plots liep ze naar de springplank, de eerste keer nog met een buis en de tweede keer zonder. Ze zwom naar de overkant. Ze kon het, en ze geloofde het ook echt. Ze had nog nooit zo goed gezwommen zei de juf. Ze was trots. En de juf ook.

En ik?

Ik had niet verwacht dat ik net die dag dat ze nog vol overtuiging vertelde dat ze niet kon zwemmen, naar buiten zou wandelen met een meisje dat vanaf dan aan iedereen verkondigde: “Ik kan nu zwemmen, ik moet nog oefenen, maar ik kan het.” Ik was trots. Niet op die brevet, maar wel op de manier waarop ze die gehaald heeft.

Ze deed het. En ze deed het op haar tempo en op haar manier. Ze schrijft haar verhaal zelf in dit leven en dat is alles wat ik als mama wensen kan.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.