Voltijds werken als mama: voor mij een bewuste keuze!

De maatschappij

De werkende mama. Het blijft een heet ijzer. Iedereen heeft een mening, iedereen wil er ook wel eens iets over te zeggen hebben. Maar er is uiteindelijk maar 1 iemand die er ook echt iets over te zeggen heeft en dat is de mama in kwestie. Hetzelfde geldt trouwens voor papa’s. Ook zij hebben evengoed het zelfbeschikkingsrecht om hun werk-prive-leven naar eigen believen in te richten. Ook al staat hun keuze lijnrecht tegenover het ‘ideaalbeeld in onze maatschappij’ – respect voor een persoonlijke keuze is in mijn ogen een basisbeginsel in onze samenleving.

Eerst en vooral zijn er de mensen die vinden dat mama’s maar moeten thuis blijven voor hun kinderen. Ik ben het daar niet mee eens. Niet alle mama’s zijn goede thuisblijf mama’s of kunnen zich dit financieel veroorloven. En waarom zou een papa niet evengoed kunnen thuisblijven? Elke situatie is anders, en dus ook elke keuze is anders, maar daarom niet minder goed. Dan zijn er de mensen die vinden dat ouders gewoon allebei moeten gaan werken want de kinderen kunnen toch naar de opvang. Ook daar ben ik het niet mee eens. Ik vind dat ouders dat gewoon lekker voor zichzelf (en hun gezin) moeten uitmaken. Er bestaat geen ‘ideale’ keuze, wel ‘de beste mogelijke keuze voor een bepaalde situatie’. Ik ben er zeker van dat alle ouders die afweging ten volle proberen te maken!

Los daarvan heb ik vaak het gevoel dat we elkaars keuzes vaak veroordelen omdat we onze eigen keuzes proberen te verdedigen. Als je bewust kiest en daarbij met IEDEREEN rekening houdt (dus ook jezelf – zelfzorg!), dan is je keuze nooit fout. Dat inzien en aanvaarden, brengt enorm veel rust in je hoofd en in je hart, maar daarnaast ook respect voor alle andere ouders die worstelen met deze thema’s en keuzes. Daarom deed ik een tijdje geleden ook een oproep: stop met vergelijken, laten we samen ouderen!

De mama

Maar nu voor mezelf, de mama die draagt en helemaal pro borstvoeding is en was bij haar kinderen, de mama die opvoedt zonder straffen en belonen, de mama die soms toch een beetje raar wordt bekeken door anderen vanwege toch een tikkeltje atypische keuzes. Waarom gaat net die mama wel voltijds werken? Die vraag kreeg ik de laatste tijd een paar keer voorgeschoteld en die wil ik toch graag even beantwoorden.

Laat ik even beginnen bij het begin en dat is mijn job en waarom ik net die job doe. Ik ben van opleiding klinisch psycholoog en besloot na mijn studies al snel in de academische wereld te gaan en me bezig te houden met onderzoek. Ik koos voor onderzoek rond het levenseinde en kanker, omdat dit een thema is wat aansluit bij mijn idealen: namelijk het doorbreken van taboe’s. En laat de dood net een taboe zijn dat voor mij een heel persoonlijke invulling kent. Ik legde me toe op onderzoek in palliatieve zorg, maakte een doctoraat en verdiepte me verder in kankeronderzoek in een oncologisch centrum. Los van het onderwerp, past ook het werk zelf heel goed bij mijn capaciteiten en talenten. Een ideale job dus kan je stellen, die ik met veel plezier en passie uitvoer.

En toch ben ik niet alleen ‘de kankeronderzoeker’. Ik ben ook ‘de mama’ van 2 prachtige dochters, en ik ben heel graag mama. Ik koos er bewust voor om onze eerste dochter te krijgen nog tijdens mijn doctoraatstraject. Toen ging ik – omdat je met een beurs niet anders kan – na 3 maanden weer voltijds werken, en dat vond ik toen ook echt ok. Ik zeg niet dat het makkelijk was, maar je doet het omdat je weet waarom en dat is al heel wat. Ik ontdekte in die periode ook dat ik echt een slechte thuisblijf mama ben. Ik ben niet gemaakt om thuis te zitten met kinderen. Gaan werken is voor mij echte zelfzorg en daar mag ik bewust voor kiezen.

Bij de komst van onze tweede dochter had ik die plichten van een beurs niet meer, maar naar mijn gevoel wel het engagement op mijn project dat ik zelf van begin tot einde bedacht, uitgeschreven en uitgevoerd had. Daarom koos ik er toen voor om na 4 maanden weer halftijds te gaan werken en na 6 maanden weer voltijds om het project af te werken. Daardoor kon ik 6 maanden borstvoeding geven en dat vond ik een fijn gevoel. Kolven lukte niet goed dus helaas moest ik tegen die tijd afbouwen. Ook wasbare luiers heb ik gedaan zolang ik halftijds werkte. Maar daarna werd de last te groot en besloten we over te gaan op wegwerpluiers. Een paar maande later, toen het project afgelopen was, ging ik terug naar 80% omdat de financiering het even niet meer toeliet mezelf voltijds te betalen. Ik liet dit ook bewust gebeuren omdat de rust van die 1e dag niet werken me wel enorm deugd deed.

De nachten waren namelijk niet altijd mals met onze jongste aanwinst, en zijn het nu soms nog altijd niet. Maar sinds ze twee werd afgelopen maart (help, ze wordt dus alweer bijna 3) heb ik wel weer het gevoel dat ik terug op volle kracht kon werken en functioneren. Bovendien voelde ik dat een vier vijfde me toch wel wat stress bezorgde omdat de workload niet evenredig is met een voltijdse. In verhouding moet je naar mijn gevoel toch nog iets meer taken doen en wordt dat ook van je verwacht. Die gevoelens samen maakten dat ik toch weer zin kreeg om voltijds aan de slag te gaan. En om heel eerlijk te zijn, daar wil ik niet flauw over doen, voelde ik ook dat we financieel toch andere keuzes moesten maken, want die paar honderd euro’s die ik verloor, hadden toch wel een groot effect op ons budget. Tenslotte is een kind onder de twee behoorlijk duur als je voltijds werkt (opvang, pampers, melk …) waardoor er een groot deel van je budget naar die zaken gaat. Wat niet wil zeggen dat je als werkende mama niet kan blijven kiezen voor borstvoeding en wasbare luiers, maar in ons geval was die keuze financieel in ons nadeel.

Toen er weer vooruitzichten waren op een voltijdse betrekking, ben ik dan ook vol op die kar gesprongen. Ik heb een zeer flexibele job qua inhoud en uren, die ruimte laat om mijn gezin nog altijd op de eerste plaats te zetten. Daarom is voltijds werken voor mij een evidente keuze geworden, waar ik geen spijt van heb. Dit is iets waar ik elke dag nog over nadenk, mede doordat veel mensen er toch wel eens vragen bij hebben. Maar elke dag kom ik weer tot die zelfs conclusie: dit is mijn bewuste keuze en het is de beste keuze die ik kan maken als mama.


Een reactie op “Voltijds werken als mama: voor mij een bewuste keuze!

  1. Thuisblijfmama zou ik zeker nooit kunnen zijn; terug gaan werken na vier maand moederen was de beste stap voor mij richting zelfzorg. Toch zou ik voltijds werken ook nooit kunnen, dus 4/5 is voor mij een goed evenwicht. Nuja, evenwicht, is dat er ooit? Het is soms ook behoorlijk ploeteren, zeker met een nieuwe job en een net-naar-school-gaande peuter :-). Ik heb heel veel respect voor thuisblijfmama’s en voltijds werkende mama’s, en niemand hoeft over één van beide (of alles tussenin) een oordeel te vellen. Iedere mama moet doen wat best is!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.