Bewust maar niet perfect: mama Saar sluit de reeks met een blog over het basisingrediënt dat elke ouder zou moeten gebruiken!

In de laatste blog van reeks ‘bewust maar niet perfect’ vertelt mama Saar over hoe ze samen met haar dochter geboren werd als mama en het in het begin heel moeilijk had. Stilaan ontdekte ze het basisingrediënt van opvoeden, gewoon binnenin zichzelf. Lees hieronder wat dat basisingrediënt is en wat het haar gebracht heeft. Het is mooi en aangrijpend, de perfect afsluiter voor deze reeks ❤  
 

Volg Saar op Galabria


Voor ik kinderen had, dacht ik dat ik wel wist hoe het moest, mama-zijn. Ik had een pedagogische opleiding, een opleiding als sociaal-cultureel werker en een heleboel ervaring in het jeugdwerk. De twijfels sloegen voor het eerst toe, toen ik zwanger was.

Zou ik werkelijk zo’n goede mama zijn als ik zelf dacht? 

Het moment dat ik mijn dochter voor het eerst in mijn armen hield, was ik het spoor helemaal bijster. Bijna twee jaar later besef ik pas echt dat ik altijd al wist hoe je mama moet zijn, alleen komt die kennis niet uit boeken of van leermeesters. Ze komt van diep vanbinnen!

Luister maar naar de regeltjes

Met de komst van elke baby wordt er een mama geboren. Ook met de komst van mijn dochter werd er dus een mama geboren. Maar deze mama was even hulpeloos als haar pasgeboren kind, want ze wist helemaal niet hoe dat moet: een goede mama zijn.

Zoals alles in mijn leven had ik bewust voor het moederschap gekozen en met het moederschap wilde ik dan ook bewust omgaan. Een van die bewuste keuzes was om borstvoeding te geven (lees dat verhaal hier), alleen liep dat niet helemaal zoals gepland. Door tepelkloven doorstond ik helse pijnen. Dat mijn dochter veel huilde tijdens de kraamweek maakte het er allemaal niet makkelijker op. Ik sliep ’s nachts heel weinig, omdat mijn dochter altijd bij mij wilde zijn. Ze had een grote zuigreflex en wilde het liefst zo lang mogelijk bij mij drinken. Maar volgens de regels mocht ze maar tien minuten aan elke borst drinken. Daar zat ik met mijn klok te timen hoelang mijn dochter bij mij dronk. Zodra ik haar van de borst loskoppelde, begon het huilen opnieuw. Dus kreeg mijn kleine meisje een fopspeen aangeboden. Een die ze overigens niet wilde, maar toch kreeg opgedrongen van de vroedvrouw in het ziekenhuis.

Dat was overigens niet het enige wat mijn dochter en ik kregen opgedrongen. Mijn kleine meisje wilde als baby het liefst zoveel mogelijk bij haar mama zijn. Ze sliep het beste als ze op mijn buik lag of onder mijn oksel dicht tegen me aan geschurkt. Maar samen slapen met je baby is een slecht idee. Voor je het weet verwen je ze en worden ze eraan gewend. Dan hang je zo vast aan een meisje van zestien dat bij je in bed wil liggen. Of is het mogelijk dat je als moeder op je eigen kind gaat liggen in je slaap. Hoe meer ik mijn dochter dicht bij mij nam om haar te knuffelen, hoe meer men het kleine meisje weer in haar eigen wiegje legde.

Ik had zo’n slaaptekort en voelde me zo van mezelf afgesneden dat ik de moeite niet eens nam om te protesteren. Een van de grootste fouten die ik maakte tegenover mezelf en mijn lieve dochter.

Mijn reddende engel

Wat was ik blij toen ik naar huis mocht waar ik mijn eigen regeltjes zou gaan volgen. Ik miste echter dat moedergevoel wat me zou vertellen wat ik moest doen. Ik bleef maar om me heen kijken op zoek naar de helpende woorden van anderen die me zouden vertellen wat ik moest doen.

Ondertussen waren de tepelkloven tot een echt probleem uitgegroeid. De pijn zorgde ervoor dat ik liever weg bleef van mijn dochter. Ik was bang voor elk volgend voedingsmoment en hoopte alleen maar dat ze niet zou huilen. Ook ’s nachts lag ik soms te woelen in bed en hoopte maar dat ze eens een nacht zou doorslapen zodat ik tijd zou hebben om te herstellen. Maar pasgeboren baby’s slapen geen nachten door. Ze hebben behoefte aan mama en melk.

Mijn vroedvrouw en tevens lactatiekundige was mijn reddende engel. 

Dankzij haar leerde ik borstvoeding geven op een fijne manier. De pijn verdween en daarmee ook de angst voor mijn dochter. Maar de onzekerheid had zijn plekje gevonden. Deze had een nestje gemaakt en was niet van plan om gauw te verdwijnen. En daarmee sneed ze mij ook af van mijn moedergevoel en mijn intuïtie.

Er werd waarlijk een moeder geboren

Iedere moeder twijfelt wel eens. We hebben allemaal wel eens een moment waarop het niet helemaal loopt zoals wij hadden gedacht. Mijn onzekerheid was echter zo groot dat ze me verlamde en ik me opsloot in mijn huis.

Toen het vaderschapsverlof van mijn man erop zat, had ik niemand meer die me vertelde wat ik moest doen en was er ook niemand meer die me meenam naar buiten. Ik moest mezelf het huis uit jagen en mezelf vertellen wat ik moest doen om voor mijn kleine meid te zorgen.

Ik nam mijn kleine meisje ’s avonds bij mij om haar in slaap te laten vallen terwijl ik nog een film keek. Wanneer ze ’s nachts wilde drinken, nam ik haar bij mij in bed om liggend te voeden waarna we samen in slaap vielen. Door haar in de draagzak rond te dragen overdag bleek ze veel rustiger te zijn en kon ik weer wat in het huishouden doen. Steeds meer ontdekte ik manieren om met mijn kleine meisje om te gaan en haar te schenken wat ze nodig had. Uiteindelijk groeide mijn zelfvertrouwen. Als ik goed luisterde, wist ik heel goed wat mijn dochter nodig had. Als ik me met haar verbond, werd ik de beste moeder die ze zich kon wensen.

Het gaat niet om regeltjes. Het gaat om verbinding. Verbinding met je kind en met je eigen intuïtie.

Mama Saar

Er werd waarlijk een moeder geboren op het moment dat ik leerde luisteren naar mijn innerlijke stem die me vertelde wat ik moest doen. Die innerlijke stem is al meerdere keren het zwijgen opgelegd, omdat onze samenleving niet in haar kracht gelooft. Onze intuïtie wordt afgedaan als iets onnozels waar je niet teveel aandacht aan moet besteden. We geloven in de kracht van de ratio en onze gedachten, maar wanneer het aankomt op gevoelskwesties, zoals het opvoeden van een kind, is al onze kennis eigenlijk niet zoveel waard.

We voeden kinderen op volgens ‘de regels’ die ons worden opgelegd door allerlei instanties en mensen om ons heen. Maar de werkelijke wijsheid, de echte kennis, is altijd in ons aanwezig. Het gaat niet om regeltjes, het gaat om verbinding. Verbinding met je kind en met je eigen intuïtie.


Over de schrijfster

Saar is mama van een peuter en twee honden. Samen met haar Lief probeert ze de wereld een beetje een betere plaats te maken door groener te leven. Groen leven en moederschap zijn dan ook twee onderwerpen die je terug vindt op haar blog ‘Galabria’, waar je ook artikelen over mindfulness, gelukkiger leven en persoonlijke groei terug kan vinden.

Volg Saar op www.galabria.be

Volg Saar ook op instagram en op Facebook!


Vond je deze blog fijn om te lezen? Je doet me een groot plezier om hem te ‘liken’ en delen!

Deze blog was de laatste in de reeks. Bedankt voor het lezen! Binnenkort start er een nieuwe reeks rond bewust en duurzaam leven!

Meer over goed genoeg ouderschap op deze blog

Lees hier mijn gastblogs rond goed genoeg ouderschap 
voor VIVA-SVV



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.