Het taboe van de keizersnede

Vandaag verscheen in de media het bericht dat het aantal keizersnedes is toegenomen. Nochtans zouden de gynaecologen actie ondernemen om het aantal onnodige keizersnedes omlaag te brengen. Er wordt ook snedig geponeerd dat veel vrouwen bewust voor een keizersnede kiezen om esthetische redenen, of zoals in vaktermen luidt ‘too posh to push’. 

Als mama met ervaring in keizersnedes doen deze woorden me erg pijn. Ik had 2 keizersnedes: een spoed en een geplande. Het liefst van al wilde ik een mooie en pure bevalling, zonder epidurale, gewoon op eigen oerkracht zoals onze voorouders dat ook konden. Maar dat verliep niet meteen zoals ik het had gepland op voorhand met de vroedvrouwen. De eerste spoedkeizersnede kwam er na een lange en slopende arbeid waarbij achteraf gezien foute beslissingen zijn gemaakt door de gynaecoloog en haar team. Of een keizersnede helemaal vermeden had kunnen worden weet ik niet, maar mij had alleszins veel pijn en ellende bespaard kunnen blijven. De tweede dochter lag al vrij snel in stuit, waarop diezelfde gynaecoloog besliste dat we een keizersnede zouden plannen op 38 weken. Aangezien er geen ruimte was voor inspraak in deze beslissing, ging ik op zoek naar een gynaecoloog die wel wilde luisteren en wel de juiste en volledige info over risico’s en kansen op een natuurlijke bevalling wilde delen. Hoewel het uiteindelijk toch een geplande keizersnede werd op 40 weken, voelde ik mij als mama deze keer niet gefaald omdat ik de opties allemaal had kunnen aftoetsen en ik me uiteindelijk gerust kon neerleggen bij deze beslissing.

Ik besef dat ik geluk heb gehad dat ik voorkennis had vanuit mijn job over geïnformeerde keuzes, patiëntenrechten en het opzoeken van literatuur over deze topics. Veel vrouwen beschikken helaas niet over deze toolsen volgen nog altijd blindelings wat de artsen hen vertellen. Er heerst een zwaar taboe op bevallen en een grote angst over de pijn en de ongemakken die ermee gepaard zouden gaan. Maar die angst is niet altijd terecht en wordt vaak aangewakkerd door onwetendheid en gebrek aan juiste en volledige informatie door artsen of door een gebrek aan inspraak van de patiënt. Vanuit dit taboe wordt bevallen inderdaad een moeilijk verhaal en zal de keizersnede dus logischerwijze vaker uitgevoerd moeten worden en niet altijd om de juiste redenen.

Het doet me pijn te lezen dat er gewezen wordt met de vinger naar vrouwen die niet beter weten. Dat er weer een wedstrijd van gemaakt wordt, ‘de vaginale mama vs. de keizersnede mama’. Dat mama’s zichzelf weer moeten gaan verdedigen en zich nog meer schuldig gaan voelen omdat hun kindje met een keizersnede ter wereld kwam. Het doet me pijn dat men in de medische wereld nog altijd niet lijkt te beseffen hoeveel impact het al dan niet delen van (juiste) informatie kan hebben op het welzijn van mensen en op hun toekomst.

Ik prijs me gelukkig met mijn 2 mooie meiden die via een ‘ritsje’ ter wereld zijn gekomen. Mijn lichaam is en blijft hun veilige haven en dat maakt van mij net de mama die ze nodig hebben. 


Een reactie op “Het taboe van de keizersnede

  1. Ik zie helemaal geen verschil tussen mama’s – hoe ze dan ook bevallen zijn. Heel jammer dat dit artikel alweer maar eens alle veantwoordelijkheid bij de vrouw legt. Terwijl zoals aangegeven heel wat artsen niet staan te springen voor een patiënt die geïnformeerd wilt worden en staat op mede-beslissingsrecht.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.