Bewust maar niet perfect: mama Els over voor zichzelf kiezen en loslaten

In de reeks ‘bewust maar niet perfect’ laat ik vandaag mama Els aan het woord. Ze is een doorwinterde mama en vertelt ons over de weg die ze aflegde als mama en als vrouw, over bergen en door dalen, op zoek naar zichzelf en geluk. Lees in haar blog of ze dat gevonden heeft! Volg Els ook via haar eigen website ‘Focus Together’


Ik ben Els en 41 jaar. Ik hou van dansen en skiën, de natuur, avontuur, nieuwe streken ontdekken. Dit laatste doe ik vooral graag met mijn kids, die ondertussen 13 en 15 jaar zijn. Ik wil ze iets van de wereld tonen. Laten zien hoe mooi de natuur kan zijn, wat de mogelijkheden zijn (mooi voorbeeld: in hooi slapen en pitkamperen of in een sterrenhotel verblijven en alles daartussen), hoe anders de mensen zijn, kortom: het leven zoals het is met zijn mooie en minder mooie momenten.

Vanaf het moment dat ik moeder werd, bloeide ik open. Ik kwam op voor mijn kids.  (Dat deed ik nog niet voor mezelf!). Ik had het gevoel dat ik er nu toe deed: ik had iets gepresteerd!

Het ouderschap heeft me veel gebracht. Ik kreeg te maken met dilemma’s – al tijdens de zwangerschap.  Het kindje is nog niet geboren en de zoektocht naar een onthaalmoeder begint al. Je hebt het nog niet en je geeft het al af!  Zo voelde het voor mij.

Het ouderschap…. een vak apart….zonder handleiding

Als dertiger was ik zoekende op zowel het professionele vlak als het persoonlijke vlak: welke job ligt me, waar voel ik me goed bij, …en terwijl moest ik ook nog twee kinderen zo goed als alleen opvoeden. Met momenten draaide ik op automatische piloot mee in de maatschappij. Maar diep vanbinnen woelde er iets, het voelde niet goed aan. Terwijl de maatschappij geld verdienen en werken voorop stelt, wilde ik bij mijn kinderen zijn en ze zo goed mogelijk opvoeden.  Daarom had ik er immers voor gekozen om mama te worden. Laat me NU op ‘pensioen’ zijn!

Op dat moment was ik er nochtans van overtuigd dat ik niet was weggelegd om huismoeder te worden. En toch wilde ik zoveel mogelijk bij mijn kinderen zijn… Daar heb ik echt mee geworsteld, wat leidde tot een depressie. Gevolg: onbegrip van de omgeving. Na een tijdje denk je dan de oplossing gevonden te hebben: parttime werken.

Die dagen dat je dan thuis bent met de kids zijn vermoeiend want een kind vraagt aandacht en het huishouden ligt er ook.  Je beseft dat het makkelijker is om te gaan werken dan hele dagen huismoeder te zijn. (Chapeau voor diegenen die daar geen moeite mee hebben.) De tegenstrijdige gevoelens bleven …

Doen wat ik zelf wil

Nu jaren later … weet ik waar het schoentje wringt. Ik wil niet meedraaien op automatische piloot.  Ik wil vrij zijn en werken, hard werken maar op mijn voorwaarden zodat ik tijd heb voor de kinderen en mijn hobbies. Ik leef niet om te werken maar leef voor mijn kinderen en om de dingen te doen die ik graag doe. Dit doe ik door een job waarbij ik mijn eigen uren kan invullen in combinatie met een eigen onderneming.

In de opvoeding probeer ik een balans te vinden.  Ik wil hen behoeden voor de pijn en het verdriet dat ik meegemaakt heb. Daarbij ben ik me ervan bewust dat ik hen niet mag overbeschermen. Van pijn en verdriet en fouten maken, kunnen ze ook leren en groeien – net zoals ik.
Die balans probeer ik ook te vinden door grenzen te stellen.  Vroeger sprong ik onmiddellijk recht als ik een kik hoorde maar nu maak ik hen duidelijk dat ik ze niet elke seconde aandacht kan geven.

Mijn eigen energiepeil is immers ook belangrijk.

Als je kinderen ouder worden

Ik wil veel bij mijn kinderen zijn en leuke dingen ondernemen. Ik denk dat dit een gevolg is van de scheiding waardoor ik ze maar de helft van de tijd zie. Ik plande mijn afspraken dus altijd als ze bij hun vader zijn.

Nu merk ik de laatste tijd wel dat ze ervan genieten als ze even alleen thuis zijn.  Als ze tijdens etenstijd alleen zijn, ‘profiteren’ ze daar wel een beetje van: 2 chocoladerepen of meer in plaats van één bij de boterham, gsm aan tafel, in de zetel eten, …
Hoe waren we zelf, denk ik dan… Als het dat maar is.

Dus krijg ik meer ruimte om plannen te maken voor mezelf. Er komt immers een moment dat ze met mij geen rekening gaan houden en op stap gaan met vrienden in plaats van gezellig met moeder naar de televisie te kijken. Hier ben ik me psychologisch al op aan het voorbereiden! 😉

Leren loslaten

Ook al zijn mijn kinderen ondertussen toffe, beleefde tieners en hebben we een goede band, toch zou ik het anders aanpakken als ik het kon overdoen.  Ik zou ze al veel sneller leren zelfstandig te zijn, zelf laten zoeken naar oplossingen. Op dat laatste heb ik mezelf nog niet zolang geleden op betrapt.  Telkens ze met een probleem komen, luister ik, toon ik begrip en stel ik voor hoe ze het kunnen oplossen. Dit is écht een werkpunt voor mij. Ik weet dat ze het kunnen!

Als ze dan toch uit zichzelf iets anders voorstellen, laat ik hen vrij. Ik vind het belangrijk dat ik hen niets opdring, dat ze zichzelf kunnen zijn.

Dit noemen ze loslaten, zeker?

Enkele praktische voorbeelden waar ik mijn energie niet wil insteken en de kinderen een beetje verantwoordelijkheid wil aanleren:

  • Ze mogen kiezen welke kleren ze aandoen. Als het écht op niets trekt, suggereer ik wel iets maar dat ze zich goed voelen in wat ze dragen, vind ik belangrijker dan er piekfijn uit te zien.
  • De brooddoos moet regelmatig gewassen worden. Zolang zij die niet in de afwasmachine steken of op het aanrecht leggen, worden ze niet gewassen.  Als er een reukje aan komt, nemen ze vanzelf wel actie.
  • Hun kamer is hun plekje. Ik spoor ze aan om af en toe hun kamer op te ruimen en te kuisen. Gebeurt dit niet dan is dat hun zaak.

Waar ik moeite mee heb om los te laten?

Wel, het gebruik van de smartphone en andere schermpjes. Ik ben iemand die verbinding wil voelen, wil communiceren met anderen. Ik wil niet naast elkaar leven maar mét elkaar. Dus telkens als mijn tieners in de zetel kruipen met hun schermpje gaan mijn haren omhoog! Ik probeer hen dan te betrekken bij het eten klaarmaken of de was doen. Maar man, dit is zo vermoeiend! Of als je ze roept om te komen eten. “Ja wacht, het is bijna gedaan!” Dat is dan het antwoord!  Wel, ik wacht niet meer. Niet aan tafel binnen de twee minuten = geen eten. Sinds ik dat principe toepas, lukt het al beter.

Oké het hoort er tegenwoordig bij maar dit is voor mij toch een echte uitdaging, hoor!

Wat het ouderschap me gebracht heeft

Als ik het zo bekijk, kan ik besluiten dat het ouderschap me veel gebracht heeft.  Vooral persoonlijke groei.
Ik heb geleerd mijn perfectionisme te laten varen, mezelf niet te verliezen en mijn grenzen te stellen.

Ondertussen heb ik mijn eigen handleiding:

De kinderen ruimte geven daar waar het kan en op een manier dat ik me er ook goed bij voel … een constante evenwichtsoefening…


Over de schrijfster

41 jaar (bijna 42) en mama van Niels (15) en Robbe (13). Leergierige onderneemster, op zoek naar uitdagingen. Mijmerend over het leven en de opvoeding. Altijd te vinden voor een feestje of een open gesprek.

Ik blog regelmatig voor mijn bedrijf: www.focus-together.be 

Of volg me: https://www.facebook.com/focustogether/


Vond je deze blog fijn om te lezen? Je doet me een groot plezier om hem te ‘liken’ en delen!

Ik blog ook over goed genoeg ouderschap. Wil je zelf ook meewerken aan de reeks bewust maar niet perfect ouderschap? Dat kan! Neem even contact met me op en ik geef je meer informatie.

SHARING IS CARING ❤




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.