Ik moet je iets vertellen

Ik moet je iets vertellen …

Ik heb het de laatste tijd namelijk heel erg moeilijk als ik het nieuws lees. Bij elk bericht over illegalen, transmigranten of daklozen keert mijn maag. Bij elk bericht dat in de media verschijnt over de zogenaamde ‘vluchtelingencrisis’ word ik heel verdrietig. Ik begrijp maar niet waarom mensen bang moeten hebben van vluchtelingen. Ik kan niet vatten waarom mensen gestraft worden die vluchtelingen helpen. Ik voel niet wat andere mensen lijken te voelen. Ik ben niet boos of bang of verontwaardigd. Ik lijk te voelen wat andere mensen helemaal niet voelen. Ik voel me machteloos, verdrietig, onrustig en zelfs een beetje beschaamd.

Ik heb een flashback …

Naar 80 jaar geleden. Hoewel ik er niet bij was, hebben de lessen geschiedenis me aardig geholpen om het me te herinneren.

Ik herinner me oproer, boosheid en haat. Haat voor ‘anderen’, ‘die hier niet thuishoren’. Ik herinner me mensen die geen genade kenden, die doorgingen ondanks het leed en de ellende die ze anderen veroorzaakten. Herinner jij het je? Herken je het?

Ik herinner me ook angst. Angst om meegenomen of ontdekt te worden, angst om naar daar te moeten gaan waar niemand ooit van terug kwam. En ik herinner ook pijn, vooral pijn, om zo vernederd en uitgesloten te worden zonder reden, pijn om te moeten achterlaten, afscheid nemen. En verdriet. Heel veel verdriet. Herinner jij het je? Herken je het?

Leef je eens in …

Waarom slagen wij er, als mensheid, telkens opnieuw, niet in om de andere kant van het verhaal te zien? De kant van zoeken naar een betere wereld, een betere plaats om je toekomst te vrijwaren of je kinderen groot te zien worden? Toen de oorlog hier tot twee maal toe uitbrak in de jaren ’14 en ’40 vluchtten heel wat Belgen naar onder andere Nederland en Frankrijk. Als jij toen een vluchteling was geweest, hoe had je graag ontvangen geweest?

Wat zou jij doen als er vandaag hier een oorlog uitbreekt? Lekker gezellig tussen het puin en de ellende blijven leven? Nee, jij zou ook een betere thuis zoeken, al is het tijdelijk, en strijden, geluk proberen te vangen op een andere plek.

De kans dat hier een oorlog uitbreekt is op deze moment vrij klein, maar bedenk wel dat de ellende die in vele van de zogenaamde ‘onwikkelings- en derdewereldlanden’ aan de gang is, mee gecreëerd werd door het Westen, door de vroegere kolonisaties en door de huidige snelle economie. De ‘ik-wil-alles-en-ik-wil-het-nu’ mentaliteit die niet enkel de Aarde maar ook de beschaving uitput.

Binnen 80 jaar …

Leren de kinderen opnieuw over hoe slecht de maatschappij andere mensen behandelden tijdens de zogenaamde vluchtelingen crisis. Over de huidige crisis, die eigenlijk geen echte crisis is. Er zijn vandaag de dag niet meer vluchtelingen dan pakweg 10 jaar geleden (die cijfers kan je checken), maar de manier hoe we ermee omgaan is zo anders dan toen. Maar eigenlijk exact hetzelfde als 80 jaar geleden.

De geschiedenis herhaalt zich. Maar niemand lijkt dat op te merken.


20181107_102330_00011837385088495276368.png

Vond je deze blog fijn om te lezen? Je doet me een groot plezier om hem te ‘liken’ en delen!

SHARING IS CARING ❤


3 reacties op ‘Ik moet je iets vertellen

  1. Kathleen, je bent niet alleen in je voelen. Al minstens met twee. 😍 En we zijn met meer, maar we worden wat doodgezwegen. Zo gaat dat vaak als je niet in het verhaal past. Met plezier deel ik dus je blog tekst, zodat we samen kunnen voelen… Dat is warmer dan alleen! ❤️

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.