Waarom rouwen zo moeilijk is voor ons

Rouwen. Dat doe je als je afscheid neemt. Als er iemand sterft. Er gaat iemand dierbaar dood, je neemt afscheid, je bent verdrietig. Een paar dagen later ga je naar de begrafenis. Je zegt nog eens tot ziens. Je drink samen koffie en eet een pistolet. En dan ga je naar huis. Alles lijkt voorbij. Maar niet is wat het lijkt. Want rouwen is nooit voorbij.

Rouwen heeft geen tijd

Op rouwen staat geen tijd. Je kan er geen tijd op plakken. Je kan niet zeggen wanneer het over moet zijn of hoe erg het mag worden. Het is er, soms heel erg, soms maar een beetje. Soms ben je alleen, soms met anderen. Soms kan je samen verdrietig zijn, maar meestal ben je gewoon alleen. In je bed, in de auto, op onverwachte momenten op het werk. Het overvalt je, of sluimert een hele tijd achteraan in je hoofd. Op rouwen staat geen definitie, kan je geen huis bouwen. Het is onstabiel, maar het raakt je wel tot de diepste  vezel in je lichaam. We hebben er geen controle over, en net dat vinden we zo frustrerend. Rouw moet je overleven, dat moet je niet verwerken.

Rouw is persoonlijk

Ik werd bijvoorbeeld ziek, nadat mijn opa gestorven was, nu ongeveer 9 jaar geleden. Ik kreeg koorts, onverklaarbaar, ik was moe en ik had geen energie meer. Ik probeerde bezig te blijven, om er niet aan te moeten denken, maar eigenlijk had ik geen energie om bezig te zijn. En nu mijn nonkel vorige week stierf, herkende ik veel signalen van mijn lichaam van toen. Ik kreeg flashbacks naar 9 jaar geleden, en ik zakte opnieuw in een energiedip. Niemand kan zeggen hoe rouwen gaat, voor elke persoon is dat anders. Rouw gaat ook in pieken en dalen. Het klopt dat rouw slijt met de tijd, maar echt weggaan doet het niet. Het lijkt soms gewoon even te slapen om dan ineens weer hard toe te slaan, zonder dat je het verwacht. Rouwen is heel persoonlijk, en dat is ok. Ieder doet het op zijn eigen manier en dat is meer dan genoeg. Op rouwen staat geen standaard, en hoe graag je ook alles in hokjes willen duwen tegenwoordig, rouw hoort niet in een hokje thuis.

Rouw vraagt nabijheid, geen ongevraagd advies

Mensen die in rouw zijn, krijgen soms de gekste dingen te horen. “Je moet doorgaan nu, voor hem of haar.” Of “kom wat meer buiten want zo kom je er nooit over heen.” Of “nu heeft het toch wel al lang genoeg geduurd, zou je nu eens niet terug wat buiten komen?”

Rouw vraagt geen advies. Echt niet. Advies zorgt ervoor dat een persoon zich nog meer gaat terug trekken, want hoe abnormaal iets is, is wel het laatste wat die persoon wil horen. Rouw vraagt wel nabijheid. Iemand die er is. Iemand die luistert. Iemand die een knuffel geeft of gewoon naast je zit. Die je gevoelens laat zijn, erkent en bevestigt. dat helpt om verder te kunnen, als je je gevoelens gewoon mag voelen, hoe moeilijk dat ook is. En daar hebben we het tegenwoordig moeilijk mee, we willen zo graag onze zeg doen en onze mening geven, maar rouw vraagt geen mening. Het vraagt alleen maar aanvaarding en onvoorwaardelijkheid.

Voor rouwen is geen oplossing

Er is geen medicijn, geen toverspreuk of zelfs geen handleiding over hoe je rouw ‘behandelen’ moet. Rouw kan je niet behandelen. Rouw is normaal. Maar hoe rouw eruit moet zien kan je niet zeggen. Er bestaat geen oplossing voor rouw. In een maatschappij waar alle problemen opgelost moeten worden, is dat heel moeilijk om te aanvaarden.

Rouw is geen probleem. Het is natuurlijk en het vraag tijd. Alle tijd die nodig is.

Het helpt niet om erover te zwijgen, het helpt niet om het te ontkennen. Afscheid nemen, dood gaan en rouwen hoort bij het leven zoals geboren worden en ouder worden. Dat is zo natuurlijk dat wij als mens vergeten zijn hoe het moet.

Wat doe je dan wel als je iemand wil helpen met afscheid nemen en rouwen?

  • Er zijn. Laten voelen en merken dat je er bent in kleine dingen. Een berichtje sturen met de vraag om af te spreken en een ‘nee’ aanvaarden als die er komt.
  • Zelf initiatief nemen. Breng bijvoorbeeld iets te eten of biedt aan om praktische dingen te helpen. Want die vragen zullen niet vanzelf komen na een ‘zeg maar als ik iets kan doen’. Soms zal je een ‘ja’ krijgen, soms een ‘nee’ maar je poging wordt zeker gewaardeerd.
  • Erover praten. Het niet ‘dood’zwijgen. Het mag er zijn, dus er moet ook over gepraat worden.
  • Stilte durven laten in een gesprek. Gewoon, even niets zeggen. Dat kan zo’n deugd doen maar we zijn er bang voor. Al kan dat echt geen kwaad.

Dit zijn slechts enkele tips. Wil je meer lezen? Bekijk zeker de boeken van Manu Keirse, en in dit interview vind je ook goede tips: 8 levenslessen van rouwspecialist Manu Keirse

Laten we samen praten over dood gaan, afscheid nemen en rouwen wat normaler maken. Laten we er gewoon zijn, zonder ongevraagd advies en onrealistische verwachtingen. Laten we rouwen samen een beetje makkelijker maken, want tenslotte kunnen we alleen overleven als we het samen doen. 


20181105_200025_00016919191863019827649.png

 

Vond je deze blog fijn om te lezen? Je doet me een groot plezier om hem te ‘liken’ en delen!

SHARING IS CARING ❤


2 reacties op ‘Waarom rouwen zo moeilijk is voor ons

  1. Rouwen is denk ik niet zo moeilijk. Omgaan met rouw, en dan vooral die van een ander, is dat vaak wel. Terwijl het gewoon laten zijn is. Ik heb heel veel gehad aan de boeken van Manu Keirse (vooral ‘Omgaan met verlies en verdriet’)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.