Bewust maar niet perfect: mama Isa over de wetenschap van de perfectie en haar 5 mantra’s in het ouderschap

flowerpot-2756428_1920

In de reeks ‘bewust maar niet perfect’ deel ik vandaag een blog van mama Isa. Zij en haar man zijn rasechte wetenschappers, maar ze weten als geen ander dat wetenschap alleen geen kinderen kan grootbrengen. Wat dan wel? Dat lees je in haar 5 mantra’s!

Volg Isa ook op Boston, Baby!, een blog over de grootse en kleinste dingen. Een blog die ze begon toen ze voor een jaar naar over de oceaan verhuisde, met een toen 4 maanden oude baby. Nu blogt ze vooral over bakken, gezonde voeding, joggen, yoga, haar 2 poezels en haar zoektocht naar het positieve, ook als dat niet voor de hand ligt.


De wetenschap van de perfectie

Ken je die uitdrukking: ‘ Ik was de perfecte ouder, en toen kreeg ik kinderen’?

Zo werkte het niet echt bij mij. Ik was er me heel erg van bewust dat ik niet de perfecte ouder zou zijn. Maar aangezien ik meer vertrouwen had in manlief dan in mezelf, zag ik dat hele avontuur wel zitten. Wij zijn allebei wetenschappers, en ik denk dat wij altijd streven om de wereld rondom ons te begrijpen. En sinds april 2015 is die wereld rondom ons zoveel mooier geworden, met de geboorte van onze zoon.

slapen

Zoonlief was bij zijn geboorte perfect ‘volgens verwachting’. Hij besloot zijn verjaardag te prikken op zijn uitgerekende datum, en met zijn lengte, gewicht en hoofdomtrek zat hij overal op het 50stepercentiel. Natuurlijk is geen enkel kind ‘gemiddeld’. Dat hebben wij ondertussen geleerd, met vallen en opstaan. Maar tijdens die slapeloze nachten, op momenten dat hij niet wilde drinken, en later toen de peuterpuberteit de kop opstak, probeerden wij te begrijpen wat er gebeurde. We lazen alles, van blogs tot wetenschappelijke artikels, en praatten met andere ouders – en dan volgden we ons gevoel. Heel veel goeie raad en info legden we naast ons neer. Maar er waren zeker inzichten, ideeën en soms zelfs korte uitspraken die ons hielpen op momenten dat het moeilijker ging. De meeste van deze behulpzame boutades zijn zo eenvoudig, en tegelijk zo effectief (voor mij), dat ik ze graag met jullie deel.

5 eenvoudige gedachten voor die pittige oudermomentjes

1. Je kan een kind niet verwennen met aandacht (wetenschappelijk bewezen)

Hoe gek vond ik het toen mijn zoontje, amper één dag oud, apart werd gelegd in het ziekenhuis. En toen ik hem bij mij wilde halen, kreeg ik te horen dat hij enkel aandacht wilde. NATUURLIJK wilt hij aandacht. En natuurlijk wilt hij die van mij. Ook op latere leeftijd vind ik dat niet meer dan normaal. Willen we niet allemaal aandacht van onze geliefden, willen we niet allemaal gezien worden? Maakt ons dat minder waard?

kind.jpg
2. Hoe zou ik me voelen? – Ik ga voor empathisch ouderschap

Als ik onze opvoedstijl zou moeten omschrijven, zou ik het empathisch ouderschap noemen. Je in de velcro-schoenen van je kind stellen, inderdaad. Hoe vaak verwijten we kinderen gedrag dat we op andere momenten gewoon zelf stellen? Een mooi voorbeeld is wat ‘the broken cookie-syndrome’genoemd wordt: het koekje van je kind breekt in twee en dit leidt tot een gigantische meltdown. Het is gemakkelijk om dan te zeggen ‘dat is toch niet erg, het is maar een koekje. Overdrijf niet zo, da’s maar onnozel.’

pastries-756601_1920

Maar als jij slecht hebt geslapen, omdat de buren een luid feestje hadden, je koffie morst aan het ontbijt, de melk zuur blijkt, en je een rotdag hebt… waar de baas zich onterecht boos maakt op je, om een fout die iemand anders beging. Waar je teleurgesteld bent in het gedrag van je collega, je meer werk op je bord krijgt dan je aankan, en je een afspraak vergeet… je voelt je machteloos en oneerlijk behandeld. Als je dan thuis komt, en er gebeurt iets kleins, iets onnozel… kan dat dan ook niet de druppel zijn die je emmer doet overlopen? Misschien begin je niet (meteen) te huilen, maar roep je op je huisgenoten, of ben je in een pestbui. En stel je dan voor dat iemand tegen je zegt dat je overdrijft en maar meteen moet stoppen met dat onnozel gedoe…

Hoe zou jij je voelen?
3. Kinderen zijn geen volwassenen
Dit klinkt als een complete open deur… Hoewel ik daarnet graag de vergelijking maakte tussen het leven van een kind en een volwassene, is het duidelijk dat kinderen de wereld toch anders beleven dan wij zelf. Kinderen zijn geen volwassenen, en we mogen dan ook niet van hen verwachten dat zij zich zo gedragen. Dat lijkt zo evident, maar in de praktijk blijkt het dat niet te zijn. Als ik een slechte dag heb gehad, kan ik bewust tegen mezelf zeggen dat ik die stress niet mee naar huis ga nemen. Ik focus me op de positieve dingen. Ik reguleer mijn gevoelens.

Kinderen kunnen dit nog niet, zij hebben het moeilijk om zichzelf te kalmeren. Daar kunnen ze onze hulp bij gebruiken. Zeggen dat ze maar moeten stoppen met wenen, of rustig worden… om even terug te grijpen naar hierboven: hoe vaak heeft het jou al gekalmeerd als iemand tegen jou zegt: mens, wees eens kalm! Ik kan je verzekeren, de eerste die dat bij mij probeert, krijgt op zijn minst een hééééle vuile blik!

microphone-1209816_1920.jpg

Volwassenen kunnen lange termijndenken, consequenties inschatten, logisch plannen. Dat kunnen kinderen nog niet. En toch verwachten we dat van hen, elke dag. En als dat dan even misloopt, dan zijn we boos, of verbaasd.
4. Energie kan je maar één keer uitgeven
Eentje die ik leerde terwijl ik maandenlang ziek was. Is het de moeite de strijd aan te gaan met je kind? Mijn zoon heeft een tijdje twee verschillende kleuren schoenen willen aandoen. Ik merkte dat hij er even goed mee kon lopen, dus ik heb dat zo gelaten.

energie

Ik spendeer mijn energie liever aan buiten spelen. Met twee kleuren schoenen. De vraag die je je kan stellen is: waarom is het belangrijk twee dezelfde schoenen aan te doen? Vind ik het écht belangrijk of is het een soort ingebakken traditie, een gewoonte?

Het is vanzelf overgegaan, trouwens, de twee kleurenfase. Brengt me op het volgende puntje!
5. Het is een fase
Een heel gekende, vaak gezucht om 2 uur ’s nachts of naast een krijsend kind in de winkel/de bibliotheek/de openbare plek (schrappen wat niet past). Het is waar, het opgroeien en ontwikkelen van een kind gaat in fases. Niets is voor altijd. Daar kan je troost in vinden, maar laat het je ook bewust maken van wat voorbij gaat.

Zoon- of dochterlief die graag nog even knuffelt voor het in slaap vallen? Een ouder kind dat nog even nabijheid wilt? Vind je dat ‘zonde van je tijd’? Al gauw ben je niet meer nodig, en zal je verlangen naar die tien minuutjes ’s avonds. Al dat gezeur over niet mogen samen slapen, of met een doekje rondlopen, of ander ‘kinderachtig’ gedrag. Een vriendin vatte het mooi samen: steken zorgen de kop op, maak dan een zin die begint met ‘Er is geen enkele 18-jarige die… (nog bij zijn ouders slaapt, bijvoorbeeld)’.

gezin

Zijn wij perfecte ouders? Oh nee, verre van. Het is vaak zoeken, niet consequent zijn, te veel schermtijd, en noem maar op. Maar we zijn er wel elke dag bewust mee bezig om de best mogelijke ouders te zijn. Voor die krullenbol van ons, die, tegen de statistische waarschijnlijkheid in, wel helemaal perfect is (sorry, dit is een mamatekstje, wat had je dan verwacht?).
Deze korte zinnetjes zijn op bepaalde momenten echt mijn mantra geworden! Kleine reddingsboeien die me even wat energie of geduld geven als ik voel dat dat wat ver te zoeken is. Misschien helpen ze ook voor jou?


Over de schrijfster

image1

Isa, mama van een driejarige creatieve krullenbol, van vorig millennium samen met Manlief. Mijn blog heet Bostonbaby.org omdat ik ermee begon toen we voor een jaar naar over de oceaan verhuisden, met een toen 4 maanden oude baby. Jep, dat soort waanzinnige avonturen staan op het programma. Maar eens terug in België genieten we des te meer van familie en vrienden! Ik hou van koffie (probeer momenteel af te kicken), zoete dingen bakken, gezonde voeding, joggen, yoga, en onze twee poezels. Ik probeer steeds te zoeken naar het positieve, ook als dat niet voor de hand ligt.

IMG_5973

Volg me op instagram: https://www.instagram.com/half_baked_mom

20181031_124602_00016201912698823630244.png

Vond je deze blog fijn om te lezen? Je doet me een groot plezier om hem te ‘liken’ en delen!

Ik blog ook over goed genoeg ouderschap. Wil je zelf ook meewerken aan de reeks bewust maar niet perfect ouderschap? Dat kan! Neem even contact met me op en ik geef je meer informatie.

SHARING IS CARING ❤

Lees meer over goed genoeg ouderschap :

Op deze blog

Als gastblogger voor VIVA-SVV


Een reactie op “Bewust maar niet perfect: mama Isa over de wetenschap van de perfectie en haar 5 mantra’s in het ouderschap

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.