Voor eens en voor altijd: vraag ouders niet lichtzinnig of ze (nog) kinderen willen

Het wordt een gewoonte. Van zodra je kinderen de leeftijd van 2 jaar bereiken, komt steevast de vraag: “en komt er nog eentje?”, “hee, nog een broertje of zusje, wat denk je?”, of “ah , ze gaat naar school, tijd voor de volgende!”.

Komt er nog een derde?

Die vraag heb ik het laatste half jaar zowat honderd keer gekregen. Honderd keer, en nee dan overdrijf ik niet. Bij deze wil ik er voor eens en voor altijd korte mette mee maken: er komt geen derde kind, of toch niet als bewuste keuze. Dat hebben Kris en ik samen beslist. En ja, zeg nooit nooit, en nee, je weet niet alles op voorhand, maar onze keuze is wel gemaakt en ja die kan misschien nog veranderen. Maar zoals de zaken er nu voorstaan voelen wij ons helemaal compleet met onze 2 dochters. Niet bedankt om te vragen.

Een ongepaste vraag

Eigenlijk heb ik me honderd keer geërgerd aan die vraag. De vraag kwam zo’n honderd keer teveel. Tussen onze kinderen zit 4 jaar, en toen hebben we ook veel opmerkingen gekregen die me heel onzeker hebben gemaakt. Vooral omdat we voor Annabel meer dan een jaar geprobeerd hebben, wat heel anders was dan de eerste keer, en dat is dan nog eens niet zo erg lang, of erg belastend. Behalve dan als je omgeving je zo onzeker en onstabiel maakt dat je je bij elke negatieve zwangerschapstest ongelukkiger voelt. Ik wil niet weten hoe het is voor wensouders, ouders die te maken hadden met zwngerschapsverlies of ouders die in een medische mallemolen zitten en dit niet aan de grote klok willen hangen, wat trouwens hun goed recht is.

Vraag ouders niet lichtzinnig of ze (nog) kinderen willen

Sinds ik zelf met ongepaste vragen geconfronteerd werd, ben ik er bewuster mee bezig dan ooit. Ik zal in een gesprek nooit zelf over ‘kinderen krijgen’ beginnen als ik niet weet hoe de situatie ervoor staat of als mensen er niet zelf over beginnen. Mij hoor je nu nooit meer vragen: “en komen er kinderen?”, of “komt er nog eentje?”, of “wil je niet graag kinderen?”, en wel om deze redenen:

  • Ik wil geen sociale druk leggen op mensen die geen kinderen willen. Dat is hun recht om die keuze te maken. Het verwachtingspatroon van hun omgeving kan hen daar heel erg onzeker over maken.
  • Ik wil mensen niet blameren of confronteren. Je weet niet in welke fase ze zitten in hun leven of wat er al gebeurd is. En licht gaan over ‘kinderen krijgen’ is echt niet gepast, aangezien 1 ouderpaar op 4 te maken krijgt met zwangerschapsverlies en 1 ouderpaar op 5 of 6 niet vanzelf kinderen kan krijgen.
  • Ik wil mensen het recht geven op zijn, zonder verwachtingen van mijn kant. Mensen mogen voelen, beleven en het voor zich houden als ze dat kiezen.
  • Ik wil steun bieden als mensen dat nodig hebben, maar niet de pieren uit de mensen hun neus vissen.

Ieder wil zijn verhaal vertellen op zijn tempo, en dat is meer dan ok.

Vraag niet of ouders (nog) kinderen willen
Voor alle ouders, wensouders, ouders in spé en niet-ouders diep in mijn gedachten. Voor alle kinderen en alle sterretjes diep in ons hart.

 


20181030_140056_00017891020001564463858.png

Vond je deze blog fijn om te lezen? Je doet me een groot plezier om hem te ‘liken’ en delen!

Ik blog ook over goed genoeg ouderschap. Wil je zelf ook meewerken aan de reeks bewust maar niet perfect ouderschap? Dan kan! Neem even contact met me op en ik geef je meer informatie.

SHARING IS CARING ❤


11 reacties op ‘Voor eens en voor altijd: vraag ouders niet lichtzinnig of ze (nog) kinderen willen

  1. Die redenering kan ik volgen. Ik denk alleen dat de manier waarop je zulks vraagt veel belangrijker is dan de vraag wel of niet te stellen.
    Een open vraag zoals “hoe zijn jullie toekomstplannen” geeft al wel ruimte om erover te praten.
    Want ik ben dan weer fan om de verzuring te doorbreken van ‘ieder houdt zijn problemen voor zich’ (ook een oefening voor mezelf omdat ik zo niet ben opgevoed. Maar de bewustwording is een eerste stap 🙂).
    Ouders die geconfronteerd worden met een kinderwens die niet volgens plan verloopt zijn daar dagelijks en nog eens elk moment waarschijnlijk mee bezig. en vinden het misschien ook eens een opluchting om een luisterend oor te hebben die inderdaad geen verwachtingspatroon opdringt (want dan ben je niet echt aan het luisteren) en krijgt die ook erkenning voor hoe je je voelt.
    Ik wil maar gewoon bedoelen dat zulke vragen nog wel gesteld mogen worden denk ik, maar alleen op een respectvolle manier en als je echt geïnteresseerd bent in het antwoord.
    Xx

    Like

  2. Amen! Je weet NOOIT wat er in een gezin of tussen twee mensen speelt, welke miserie ze al hebben doorstaan om (opnieuw) zwanger te worden, enz.
    Zelf willen wij geen kinderen en al tien jaar lang krijgen we de vraag wanneer we eraan gaan beginnen. Mijn (groot)ouders zijn teleurgesteld dat ze ooit (achter)kleinkinderen gaan hebben, en daar heb ik het een tijd lang erg moeilijk mee gehad. Het maakte mij zo onzeker als iets: alsof ik zonder kinderen niets zal bereiken, alsof ik zonder kinderen mijn plicht niet vervul, alsof ik zonder kinderen niet compleet ben, alsof ik zonder kinderen geen vrouw ben.
    Oké, misschien moet ik daar ook eens een blogpost over schrijven.
    (PS: ik kwam op je blog terecht via ‘fiekefatjerietjes’.)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.