Groene vingers kweken

Ik ben geen tuinvrouw. Nooit geweest. Als er in de tuin gewerkt wordt, zal ik altijd snel iets anders gaan doen dat ook ‘o zo dringend’ moet. Sinds we zelf een tuin te onderhouden hebben, valt het meeste van dat werk op de schouders van mijn man. Heel soms, als het echt niet meer anders kan, snoei ik wel eens een struik en wied ik wel eens wat onkruid. Ik heb sinds kort zelfs tuinhandschoenen, maar ik denk dat mijn dochter van 6 ze al meer gedragen heeft dan ik.

En toch heb ik iets met planten. De meeste planten die ik in huis haal, sterven binnen afzienbare tijd. “Je hebt ze weer te weinig water gegeven zeker” zegt mijn mama dan. “Maar nee ik gaf ze echt wel water hoor!” “Dan heb je ze zeker teveel water gegeven!” Het is ook altijd wat met die planten.

En toch blijf ik planten in huis halen. Ik heb er in de living, in de salon, op ons terras, en nu zelfs in de badkamer. Ik koop nu al wijselijk geen ‘moeilijk’ te onderhouden planten meer maar wel vetplanten, cactussen, orchideeën en vrouwentongen. Dat beetje groen in huis (en af en toe ook eens een snijbloem) kan zoveel deugd doen. Het geeft me altijd een fijn gevoel om tussen de planten te zitten.

Wat hou ik van planten. Omdat ze groeien. Omdat ik ze meststoffen kan geven en zien ontwikkelen. Omdat ik ze gewoon vanop een afstand kan observeren en genieten van hun gezelschap.

Planten onderhouden is eigenlijk een beetje zoals kinderen opvoeden. Luisteren naar hun noden (te droog of te nat?), genoeg mest geven en gewoon kijken naar alles wat groeit en bloeit. Sinds ik in het ouderschap stapte, interesseert alles wat groeit me meer en meer. Zo kocht ik vorige zomer 2 grote kruidenmanden. Voor het eerst in mijn leven at ik sla en kerstomaten uit de tuin. En wat genoot ik daarvan, samen met de kinderen.

Ik heb geen groene vingers van nature. Ik heb geen talent om planten te kweken en te doen groeien, maar ik doe wel mijn best. Kan je groene vingers kweken? Ik denk het wel. Maar een specialist word ik niet. Al kan ik 1 ding met zekerheid beamen: ‘gras groeit niet sneller door eraan te trekken’. Kinderen trouwens ook niet.

Moraal van het verhaal: ik ben geen tuinvrouw, maar mijn groene vingers jeuken wel.

 


Deze blog schreef ik als reactie op de blog van Mama Evelien, te lezen op ‘Mamamagie’. Zij gebruikte mijn quote ‘gras groeit niet sneller door eraan te trekken’ als inspiratie.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.