Bewust maar niet perfect: mama Ina over saaiheid en haar perfecte kinderen

Vanaf vandaag start ik met een nieuwe gastblog-reeks ‘bewust maar niet perfect’ in het kader van een nieuw project rond ‘goed genoeg ouderschap’. Meer info over het project en de idee erachter vindt je hier.

flowerpot-2756428_1920In de reeks ‘bewust maar niet perfect’, vertelt mama Ina  ons over haar zoektocht naar de beste ouder in zichzelf, en hoe ze imperfectie in haar armen sloot. Ina blogt zelf ook op ‘Work heard, mum’s heart’. Neem zeker eens een kijkje op haar inspirerende blog!


Oersaai

Weet je wat ik van perfectie vind? Ik vind het oersaai.
Maar echt het type saai zoals vroeger in de klas, je probeerde op te letten en ‘bij de les’ te blijven maar je oogleden begonnen een eigen leven te leiden, het vage geroezemoes op de achtergrond en de strijd tegen de slaap die je onherroepelijk ging verliezen. Enkel kriebeltekeningen op je kaft konden redding brengen.

Ja zo saai vind ik het, zo saai als het lang aan tafel moeten zitten terwijl je echt gedaan hebt met eten en nog zo veel leuke andere dingen wil gaan doen.
Zo saai als wandelen in een bos maar je schoenen niet mogen vuil maken. Of een dikke jas moeten aan doen en het is niet eens zo koud en je kan er amper in bewegen.
Zo saai als een blad salade eten omdat iedereen zegt dat het ‘gezond’ is. Zo smakeloos, knapperig water, saai saai saai.
Zo saai als mee naar de supermarkt gaan maar nergens mogen aan komen. En net als je denkt dat het niet saaier kan, komt je moeder de saaie buurvrouw tegen en dan gaan ze saaie gesprekken voeren, die eindeloos duren.
Zo saai als elke dag op hetzelfde tijdstip gaan slapen terwijl je helemaal niet moe bent.
Zo saai als wanneer iets mag en ze willen niet eens zeggen waarom. Alleen ‘daarom’ en omdat ze de ‘ouders’ zijn of erger de ‘baas’.
Of als je iets wil zeggen, echt iets belangrijk, het brandt op je lippen, je doet je mond open en enthousiast komen de woorden er uit. Maar dan moet je zwijgen want de ‘grote mensen’ praten… En je raadt het al, over echt saaie dingen.

Geeuw

Ik denk dat saaiheid toxisch is, zelfs een beetje dodelijk is, zeker op lange termijn. Gelukkig kan je vluchten in je hoofd, daar is het nooit saai. En als je dat heel vaak doet, dan worden volwassenen daar helemaal blij van. Iedereen vind je dan braaf, en leuk. Voilà je bent ‘perfect’. *geeuw

Toen het moederschap mij overvallen is (want laat me voor eens en altijd duidelijk zijn ‘je bent er nooit klaar voor, nooit!). Dan was ik ook in de veronderstelling dat ik mijn kinderen al die waarden en maatschappelijk opgelegde (beleefdheids) regeltjes zou aanleren en opleggen. Etiquette, perfectie bij benadering, in het keurslijf, naar het goeddunken van anderen. Mijn kinderen zouden idealiter ‘zo perfect mogelijk’ zijn, als perfectionist is dat ook mijn standaard.

Het gevecht tegen saaiheid

Maar gaandeweg begon ik me te herinneren waar mijn perfectionisme vandaan kwam. Waar die rigide denkpatronen ontstaan waren. En plots herinnerde ik mij al die saaiheid die ik heb moeten doorstaan, lijdzaam heb moeten ondergaan om tot die perfectie (bij benadering 😋) te komen. Hoe hard ik gevochten heb tegen die processen en zelfs mijn functioneren heb afgesloten van de processen in mijn hoofd (allesbehalve saai overigens) om niet dood te gaan van saaiheid. En hoeveel energie het me kost om terug los te komen van de eenheidsworst. Ruimte geven aan je dromen, je creativiteit, het out of the box denken, leven naar waarden en normen die je zelf belangrijk vindt, intrinsiek, waar je warm van wordt energie van krijgt.

Ik herinnerde mij dat door mijn kinderen bezig te zien (met opgroeien en ontwikkelen enzo). De spirit in hun ogen, de creativiteit, de ontdekkingstocht naar hun identiteit, hun persoonlijkheid dat vorm kreeg, het experimenteren en proberen. Het leren uit conflicten, het zoeken naar hun plekje in sociale context…

Ze waren al perfect!

 

En toen kwam het besef dat het niet aan mij was op hen te sturen naar ‘perfectie’ dat ze al perfect waren. Zo afgeleverd, had ik niets voor moeten doen (tegen niemand zeggen hoor). En opeens kon ik imperfect ouderschap omarmen. Heel bevrijdend voor jezelf als je al die regeltjes, wetten, voorschriften even heel kritisch onder de loep neemt en introspectie jezelf afvraagt of ik dit nu echt zo belangrijk vind, of dat ik denk dat het belangrijk is omdat het zo’n vast ingeprent (saai!) patroon in mijn hoofd is.

Het was toch allesbehalve saai met die mama van ons

En in het merendeel van de gevallen moet ik toegeven dat ik het echt zo onbelangrijk vind dat ze hun bord ‘leeg’ eten of tegen hun goesting dingen ‘proeven’ of lekker aantrekken waar ze zich goed in voelen (al trekt de combinatie op niets). Dat ze in hun blote kont in de tuin willen rond hossen. Dat ze wel eens aan de fonteintjes willen gaan spelen (en als moeder weet je dat als gevolg met doorweekte kinderen naar huis gaat). Dat een ijsje voor het eten (gasp! #thehorror) voor extra veel plezier zorgt.

Die gezichten wanneer ze iets vragen, iets zot, waar ze sowieso een ‘nee’ op verwachten en je antwoordt enthousiast met ‘ja, doen we, kom we zijn weg.’ Die reactie als ze vraagt wanneer ze moet gaan slapen en je zegt ‘als je moe bent hé schatje’. Ik denk aan later, als ze daar aan terug denken en glimlachend zeggen ‘het was toch allesbehalve saai met die mama van ons.’

40684266_522850771476938_1749771123794378752_n

De contradictie van imperfect ouderschap

De contradictie van imperfect ouderschap is dat kinderen zelf hun regelmaat wel aangeven. Kinderen zijn kleine mensjes, die voor zichzelf kunnen denken, een bioritme hebben, gevoelens en behoeften hebben. Je moet er alleen naar kunnen luisteren. Vanuit hun referentiekader, luisteren wat ze echt nodig hebben.

Ik wil wel benadrukken dat het hier niet ‘grenzenloos’ aan toe gaat. Iedereen heeft ruimte om zijn grenzen aan te geven. We maken afspraken, ik geef aan wat ik belangrijk vind en waarom. Maar enkel als ik het echt belangrijk vind en meestal is de ‘waarom’ vraag dan zo vanzelfsprekend dat zelfs het (kleinste) kind dat niet in vraag stellen. Eigenlijk is het perfect in zijn imperfectie. Op maat van je gezin, jezelf, je leven… Daar kan ‘perfectie’ nog eens een puntje aan zuigen.

In essentie zijn we allemaal zoekend naar hetzelfde

Soms denk ik dat het maar zo moeilijk is dan dat je het jezelf maakt. In essentie zijn we toch allemaal op zoek naar hetzelfde, onszelf, in zijn puurste vorm en onvoorwaardelijkheid geliefd ongeacht de manier waarop je tot je recht komt.

Groetjes van ontaarde ikke!


Over de schrijfster

ina-profiel-inzendenIna De Quint

Ondernemer / grote droom: start-up 🧚‍♀️
Mama van 2 prachtige dochters 👧🏼👧🏼
Loper
A mellow heart 💖 in a bitter time
A loving soul, passionated

Ina blogt op: Work hard, Mum’s heart 

Haar stokpaardjes: Geweldloos en Verbindend communiceren, attachment and natural parenting, responsief en onvoorwaarderlijk ouderschap, Human Resources, Employer Branding


 

Wil je zelf ook meewerken aan de reeks bewust maar niet perfect ouderschap? Dan kan! Neem even contact met me op en ik geef je meer informatie.

Lees meer over goed genoeg ouderschap :

Op deze blog

Als gastblogger voor VIVA-SVV

 


Een reactie op “Bewust maar niet perfect: mama Ina over saaiheid en haar perfecte kinderen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.