Van 1 naar 2 kinderen: hoe makkelijk of moeilijk ging dat voor ons?

Ik las in de blog van Jessica (Exploring Life) hoe zij de stap van 1 naar 2 kinderen ervaren hadden, en ik dacht meteen terug aan de periode rond de geboorte van Annabel en de maanden erna, hoe wij in een gezin van 4 gerold zijn en hoe we ons daaraan aangepast hebben.

20900813_10155150768319335_2691456283346164035_o

Geen 2 maar 4 jaar ertussen

Dat mijn man en ik een tweede kindje wilde, stond snel vast. Maar er zou wel meer tussen zitten dan de ‘gangbare’ 2 jaar. Over de weg naar ons tweede kindje en het omgaan met de commentaren schreef ik al eens een andere blog. Uiteindelijk was Nora 4 jaar toen Annabel geboren werd, ze zat in de tweede kleuterklas en we hadden al een goed ritme opgebouwd met ons drietjes. Ik maakte me dus best wel zorgen over de komst van dat zusje: hoe zou Nora reageren, hoe zou ons ritme doorbroken worden en vooral hoe groot zou mijn hart werkelijk zijn met zo’n tweede baby in huis? Hoe zit dat dan met aandacht, zou Nora jaloers zijn en hoe krijg je als mama een responsieve opvoeding rond met 2 kinderen die allebei hun eigen uiteenlopende noden hebben?

Zusjesliefde van in de buik

Eigenlijk maakte ik me zorgen om niets. Het zou wel loslopen, of althans dat hoorde ik toch in mijn omgeving. Omdat ik daar toch niet zo zeker van was, besloot ik Nora wel wat voor te bereiden op de komst van zus, door boekjes te lezen, door vrienden met baby’s te bezoeken, door veel te vertellen over hoe het zou zijn met een baby en door ze te betrekken bij de voorbereiding, bv het babygerief en kleertjes sorteren, alles klaarzetten, de lijst leggen enz. Met haar 3,5 kon ze dit natuurlijk al goed volgen en begreep ze dus ook dat een baby in huis voor verandering zou zorgen, alleen nog niet hoeveel verandering precies.

13240575_10153855613104335_5644620229821083975_nAnnabel werd geboren met de geplande keizersnede, maar al van de eerste keer dat Nora op bezoek kwam in het ziekenhuis was er een magische connectie tussen hen twee. Aanvankelijk besteedde Nora niet zoveel aandacht aan ‘de baby’, ze zag het als een soort aanhangsel van mama. Annabel daarentegen was altijd heel alert als haar zus in de buurt was, ze herkende haar stem goed van in de buik. Naarmate Annabel zelf meer contact begon te maken en de interactie tussen hen twee groter werd, begon Nora haar zusje als een echte mensje te zien en dat zei ze dan ook ‘nu is Annabel echt een kindje he’. Naarmate de zusjes groeiden,  groeide ook de zusjesliefde, en dat doet die nog steeds! Het is heel mooi om als mama te zien dat ze lief en leed met elkaar delen. Dat ze boos kunnen zijn op elkaar maar een paar minuten later samen kattenkwaad uithalen en gibberen van het lachen. Door het leeftijdsverschil kon Nora ook al echt helpen; in het begin was dat mij helpen met kleine klusjes zoals de pamper verversen. Nu helpt ze haar zelf door bv een handje te geven om van de trap te komen of haar kleren en schoenen helpen aandoen.

Leve de draagdoek!

Ik zal niet ontkennen dat ik dat eerste anderhalf jaar als heel vermoeiend heb ervaren (Annabel slaapt nu met 2,5 nog steeds niet door …), toch ging het ons beter af dan ik had verwacht. Omdat Nora al naar school ging, moest ik elke dag buiten komen. Ook werd Annabel in de lente geboren (Nora in de winter), dat maakte een heel groot verschil qua energie en gemoed. Ik nam Annabel overal mee naartoe, ook naar het werk en andere vergaderingen of activiteiten, iets wat ik bij Nora nog niet zo goed durfde.

IMG_20170804_135500

Natuurlijk was Nora jaloers. Dat werkte in het begin vooral op ons uit. Ze ws vaak boos en gefrustreerd en zocht heel expliciet grenzen op. Om de jaloezie wat in de tomen, probeerde ik momentjes van Nora en mij in te plannen: Annabel even bij papa in de doek terwijl wij een spelletje speelden, later Annabel eens naar bomma terwijl wij een middagje voor ons hadden, en vorig schooljaar ging Annabel op woensdag gewoon naar de crèche terwijl Nora en ik de namiddag samen konden doorbrengen. Voorts was Nora veel bij papa, en Annabel bij mij, en dat is nu pas sinds de laatste maanden eindelijk terug wat meer in evenwicht aan het komen.

13323744_10153881490834335_2041103040010826771_oIk dank het overleven van mijn bevallingsverlof en het zorgen voor een kleuter en kleine baby volledig aan mijn collectie doeken en dragers! Annabel was/is een moeilijke slaper en deed haar dutjes bijna uitsluitend in de draagdoek. Maar ik zag daar na een tijdje ook de voordelen van. Zo had ik mijn handen vrij en kon ik ondertussen iets doen in het huishouden of met Nora spelen. Ook op andere momenten kwam de draagdoek goed van pas om mijn leven minder hectisch te maken. We vonden een ritme waar we ons alle vier goed bij voelden, en zeker nu Annabel de twee jaar gepasseerd is, vind ik het alleen maar makkelijker worden.

Hoe zwaar is het nu echt?

IMG_20180729_163354Van 1 naar 2 kinderen is zeker niet te onderschatten. Ik denk dat het heel erg afhangt van alle ‘elementen’ in het gezin hoe zwaar je het ook echt ervaart: hoe heb je de komst van je eerste kind ervaren, hoeveel leeftijdsverschil is er, hoe spelen de verschillende persoonlijkheden van alle gezinsleden op elkaar in, maar ook andere factoren zoals de situatie op je werk, eventuele verbouwingen enz …

Ik werk nu na 2 jaar en 3 maanden terug fulltime en ik moet zeggen dat ik meestal wel alles rond krijg, met de nodige creativiteit en hulp 😉  De zusjes spelen veel met elkaar, dus dat ze elkaar bezig houden is bij ons wel echt het geval en een groot voordeel. We hebben ze van in het begin ook echt samen laten doen, elkaar aftasten en met elkaar leren omgaan; Nora was daar ook oud genoeg voor. Annabel is ingestapt in een duidelijk systeem en volgt van in het begin mee in het ritme en vooral haar zus die toch een groot voorbeeld is voor haar. Wij hebben ons eigenlijk niet meer zoveel aangepast zoals we dat bij Nora wel (onterecht?) deden. Ik merk dat ze daardoor heel zelfstandig is en eigenlijk heel goed weet hoe ons leven draait en wat ze zelf wel of niet wil. Verder durf ik nu ook beter en sneller (!) mijn grenzen aan te geven.

  • als er huishoudelijke klusjes moeten gebeuren zal ik die ook echt uitvoeren en weten ze dat op voorhand; ik probeer ze wel zoveel mogelijk te betrekken
  • als ik een slechte dag heb of moe ben, bespreek ik dat gewoon met hen. ze hebben er best veel respect voor en passen zich goed aan
  • als ik bepaalde dingen niet rond krijg trek ik veel sneller aan de alarmel bij mijn man, we vullen elkaar heel goed aan wat betreft het omhoog houden van de balletjes
  • als er iets mis loopt, dan loopt het maar mis, ik ben niet perfect en ik hoef dat ook niet te zijn. mijn kinderen weten dat fouten maken ok is, en we helpen elkaar waar we kunnen.

Voor ons was de overgang van 1 naar 2 veel minder zwaar dan van 0 naar 1. En ook al slaapt Annabel nog altijd niet door, ik heb het gevoel dat ik de dingen veel beter onder controle heb nu dan toen Nora 2 jaar was. Daar zit onze ondertussen geëvolueerde opvoedingsvisie misschien ook wel voor iets tussen, maar dat is voer voor een andere blog 🙂

Hoeveel kinderen hebben jullie en hoe hebben jullie de overgang ervaren? Wat vinden jullie net gemakkelijker of net moeilijker? Vertel het me hier, op Facebook of op Instagram!

Misses Lee


14 reacties op ‘Van 1 naar 2 kinderen: hoe makkelijk of moeilijk ging dat voor ons?

  1. Wat tof om te lezen! Ik kan me inderdaad wel voorstellen dat het toch ergens makkelijker is als er wat meer leeftijdsverschil tussen zit; je kunt je kindje al veel meer uitleggen en ze veel meer overal in betrekken en dat lijkt me absoluut een heel stevig pluspunt!

    Like

  2. Hier twee kids met 22 maanden ertussen, wij wilden er juist weinig tijd tussen hebben, vooral omdat het vanwege mijn diabetes type 1 beter is om voor je dertigste kinderen te krijgen, en de jongste is nu geboren toen ik net 2 maanden dertig was. Ik vond de overgang wel redelijk vlot gaan, bij de eerste is alles nieuw, bij de tweede is alles al wel bekend, je moet alleen je aandacht verdelen en kunt minder makkelijk tussendoor rusten zelf

    Like

  3. Bij ons zit er ook 4 jaar tussen de meiden. Ik vond het fijn om de eerste alle tijd en aandacht te geven voor een goede basis en dat zij op school zat, zodat ik ook bijna alle aandacht en tijd voor de 2 e had. De overgang zelf van 1 naar 2 vond ik toch ook best wel heftig

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.