Emotionele brief aan Bart De Wever.

Beste meneer De Wever,

Met trieste inborst volgde ik het verhaal van Mawda, de baby die stierf na een wilde achtervolging van illegale mensenhandelaars. Mawda was 2 jaar, net zoals mijn jongste dochter. Ik voelde mee met de ouders, want je kind verliezen, dat wil ik me niet kunnen voorstellen. Maar goed er komt een gerechtelijk onderzoek naar de rol van de politie en hoe dit alles is gebeurd. En zoals altijd heb ik vertrouwen in het systeem en het gerecht. Daar hebben wij als maatschappij ten slotte voor gekozen. Als westerse maatschappij, als welvaartsstaat.

Dat was wat de ouders van Mawda ook wilden doen, kiezen voor een beter leven, voor welvaart, voor dat mooie perfecte beeld van het Westen dat hun voorgeschoteld wordt. Op de vlucht voor de ellende en armoede in hun eigen land. Als vlucht naar het beloofde land, ergens achter de regenboog.

Een paar dagen later las ik een nieuwsbericht waarin u, meneer De Wever, verkondigde dat de ouders evengoed schuld hadden aan de dood van hun dochter. Want ze kozen om te vluchten en een illegaal leven te lijden. En ja dan breng je zelf je kind in gevaar, toch? Al twijfel ik zeer sterk of deze mensen echt wisten waar ze aan begonnen op zoek naar een beter leven. En maar goed ook, want anders zou niemand nog die moedige stap durven te nemen. Generaties doorbreken en een betere toekomst zoeken voor je kinderen ergens in het beloofde land, ergens waar je hoopt geluk te vinden.

Maar goed, hun eigen schuld dus. Reacties stroomden binnen. En u meneer De Wever, u bent verbolgen van de houding van sommigen want zulke emotionele kwesties worden nu elke keer gebruikt om dit debat rond openheid van grenzen te voeren. Ik ben daar blij om. Dit toont onze menselijke kant. Wij zijn mensen. Mawda is een mens. Haar ouders zijn mensen. Mensen hebben nu eenmaal emoties, dat onderscheidt ons van andere soorten in het dierenrijk. Dat maakt ons sterk en zwak tegelijk. Dat siert ons. En dat maakt ons 1.

Ik ben heel blij met zulke reacties, meneer De Wever. Dit toont dat nog niet alle menselijkheid uit onze maatschappij verdwenen is. Want dat menselijke in ons, dat is grenzeloos, oeverloos, gaat voorbij alle wetten en politiestaten, dat overwint altijd.

En ook al run je geen land op emoties, toch hoop ik diep in mijn hart dat u toch ook een grijntje medeleven voelde, dat u toch ook even dacht aan hoe erg het was en niet alleen maar aan wiens schuld het nu is. Dat u als politiek machtig persoon even een voorbeeld kan geven aan de maatschappij dat u zich daarboven kan zetten, even respect tonen en authentiek zijn. Al was het maar heel even. Ik hoop het echt.

Ik leef alleszins mee met de ouders van Mawda. Ik ben mens en schaam mij daar niet voor. Ik ben medemens. U toch ook?

Met de meeste hoogachting.

Een mama van 2.

 

Misses Lee

 

 


2 reacties op ‘Emotionele brief aan Bart De Wever.

  1. Mooi geschreven en ben het met je eens! Heel erg en als ouder wil je het beste voor je kind. Mensen kunnen zich tegenwoordig zo slecht inleven, bah!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.