Dubbelleven

7.00u. De wekker gaat. In ons geval: de 5 jarige davert de trap af en springt bij ons in bed. Een beetje later horen we de baby roepen. We staan op. 7u15: een van ons staat in de badkamer, de andere zit beneden aan tafel 1001 dingen tegelijk te doen: boterhammen smeren, water ingieten, snel zelf wat eten in je mond stoppen, een kusje geven op een pijntje, water opkuisen, een kaka pamper verversen, een tekening bekijken, zelf ook snel een glas water drinken. En daarna wisselen de rollen om. 8u. De hoogste tijd om achter de veren van onze oudste te zitten: eet verder, doe je kleren aan, poets je tanden. We moeten vertrekken!!

8u30. Ik zit in mijn auto op weg naar het werk. Ik zucht even en vergeet al snel de ochtendrush. Mijn hoofd gaat naar dat ene dossier dat ik nog moet bekijken. Naar de emails die ik nog moet beantwoorden. Naar dat interessant project waar ik niet kan wachten om ermee te starten. Als ik de gebouwen van mijn werk binnen wandel is er niemand die aan me ziet dat ik een half uur ervoor nog kinderschoenen aan het vast doen was, of snel yoghurt van een kindermond aan het vegen was. Niemand die ziet hoe goed of hoe slecht ik geslapen heb na tig keer opstaan om de baby te troosten of de 5 jarige weer onder te stoppen. Niemand die ziet dat ik me wat zorgen maak omdat de baby weer last had van snot. En niemand die ziet dat ik de avond ervoor een wenende eersteklasser bij me had omdat het lezen nog niet zo goed lukte.

Soms voelt het alsof ik een dubbelleven leidt. De ene dag ben ik thuis, ben ik fulltime mama. Speel ik mee prinses, dans ik op K3, doe ik de was en de plas, veeg ik snotneuzen af, troost ik kindjes als ze gevallen zijn, hang ik vol yoghurt of banaan en speel ik mee Uno of memory. De andere dag wandel ik proper gewassen en gestreken een kantoor binnen om de ene na de andere to do af te werken en projecten tot een goed einde te brengen. Mijn hoofd stopt nooit, ik neem mamadingen mee op kantoor, en werkdingen mee naar huis. Ik zit mails te checken terwijl mijn dochter ‘Mia and me’ kijkt en snel in te schrijven voor de buitenschoolse opvang tussen de to do’s in; terwijl ik eigenlijk weet dat ik dat niet zou mogen doen. Alsof het ene leven niet mag interfereren met het andere. Alsof ik een koorddanser ben die minutieus moet balanceren om niet in de valkuil te trappen. Alsof ik 2 personen ben waarvan de activiteiten gescheiden moeten blijven. Maar hee, ik ben gewoon Kathleen. Ik doe ook maar gewoon mijn stinkende best.

I_learnt_to_be_me

Ik weet dat het anders kan. Dat ik er ook voor kan kiezen om meer of full time thuis te blijven. Maar dat zou pas sucken. Ik zou de muren oplopen van verveling en niet dezelfde geduldige creatieve mama zijn die ik nu ben. Alle respect voor zij die (veel) thuis (kunnen) zijn met hun kinderen. Maar het past niet bij de persoon die ik ben en wil zijn. Ik werk nu 80% en daar geniet ik van. 1 extra dag thuis om wat tijd te spenderen met de kids en de rest van de tijd bezig zijn met mijn werk dat me enorm boeit.

Misschien ben ik wel gewoon de geknipte persoon om een dubbelleven te leiden. De ene dag slonzige mama in jogging die mee staat te springen in de zetel. De andere dag serieuze werknemer die heel beleefd en kordaat de zaken afhandelt. Misschien is dat wel gewoon ok zo. En misschien ben ik niet de enige die een dubbelleven leidt.

 


Een reactie op “Dubbelleven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.