Waarom ik het ‘oog om oog, tand om tand’ principe achter me liet. Respect als basisingrediënt voor mijn ideale wereld.

Oog om oog, tand om tand en daarmee basta

Als kind vond ik het een geweldige zegswijze. Niets leuker dan een excuus hebben om andere mensen eens goed je gedacht te zeggen of lelijk te doen! Jij pest mij? Dan pest ik jou terug! Jij doet mij pijn? Wel ik duw jou ook eens lekker om! Ik verdedig mij als er iets gebeurt wat ik niet leuk vind. Actie en reactie, want dat is de beste manier om te reageren en onrecht ongedaan te maken.

Met het ouder worden kreeg ik toch wel wat bedenkingen bij deze manier van omgaan met tegenslag en onrecht:

  • Als ik niet wil dat iemand mij pijn doet, waarom doe ik het dan zelf ook?
  • Je eens uitleven is goed, maar doet het je achteraf ook wel goed voelen?
  • Kan ongewenst gedrag afnemen als ik het zelf ook blijf stellen?
  • Wil ik dat mijn kinderen leren dat anderen pijn doen (fysiek of mentaal) ok is, ook al lijken ze een goede reden te hebben?
  • Hoe wil ik dat anderen mij behandelen in een bepaalde situatie?

Met deze vragen in gedachten kwam ik er met de jaren achter dat het ‘oog om oog tand om tand’ principe misschien wel iets bijbrengt op korte termijn, maar zeker niet op lange termijn: het conflict blijft namelijk bestaan en je voelt jezelf niet bepaald beter want je deed een even slechte daad. Het ongewenst gedrag blijft bestaan, en sterker je geeft anderen de boodschap dat dit enige manier is om op onrecht (of ongewenst gedrag) te reageren. Maar is dat zo?

Je steentje bijdragen aan een maatschappij met respect voor elkaar

Het antwoord is duidelijk nee 🙂 Ik ben fan geworden van het ‘behandel anderen zoals je zelf behandeld wil worden’ principe. Met respect. Zonder oordelen. Want iedereen maakt fouten. Dat is menselijk. Denk na over een situatie, waar jij evengoed in belandt kan zijn (bv. onterecht iemand van iets beschuldigen of iets doen waar je anderen mee raakt) en bedenk hoe jij zou willen dat iemand daarop zou reageren. Waarschijnlijk zal het antwoord zijn dat je begrijpt dat je iemand boos hebt gemaakt of teleurgesteld hebt, of dat je begrijpt dat je bepaalde consequenties zal moeten dragen, maar je zal ook inzien wat je fout deed en liever vergeving krijgen en een schone lei dan wel een koekje van eigen deeg. Als jij die dingen kan inzien, kan iemand anders dat ook, en verdient die dan geen behandeling met respect?

Los van de gestelde daden, weet je vaak niet waar het vandaan komt en wat maakt dat mensen reageren of handelen zoals ze doen. Er kan veel onrecht aan de basis liggen van hun eigen gedrag, moeten wij daar dan zelf nog een schepje bovenop doen? Door respectvol en zonder oordeel te reageren creëer je een open ruimte waar alles mogelijk is. Mocht het conflict daardoor niet opgelost geraken, heb je alleszins geprobeerd en blijf je zelf niet mer een wrang gevoel achter. Je hebt laten voelen dat je onvoorwaardelijk beschikbaar blijft voor die persoon, ook al ben je boos of verdrietig. En je kan zeggen dat je die persoon behandeld hebt zoals je zelf behandeld wilde worden, met respect en zonder oordelen.

Door zelf dit principe te hanteren en mee te geven aan anderen (bv je kinderen) kan je mensen laten voelen dat je ook anders met gespannen situaties of meningsverschillen kan omgaan. Manieren waarbij je positievere gevoelens kan overhouden aan conflicten en de algemene omgang met je medemens kan veranderen. Stapje voor stapje kan dit de basis leggen voor een meer respectvolle omgang in de maatschappij (bv op sociale media), zeker als we dit van jongs af aan meegeven!

Mijn ideale wereld is er eentje van onvoorwaardelijkheid en zonder vooroordelen. Hoe ziet die van jullie er uit?

d6c6362b3fce262b05fef55fceda3887--fierce-quotes-law-attraction

PS: Voor alle gevallen/conflicten die ernstige misdrijven omvatten, reken ik op ons gerechtssysteem. Dit systeem hebben we zelf gecreëerd binnen onze maatschappij. Ook daar kan onvoorwaardelijkheid ons een stapje verder brengen naar meer respect en verbondenheid zonder dat we het recht in eigen handen nemen.


2 reacties op ‘Waarom ik het ‘oog om oog, tand om tand’ principe achter me liet. Respect als basisingrediënt voor mijn ideale wereld.

  1. Ik probeer volgens hetzelfde principe te leven en mensen te behandelen zoals ik zelf behandeld wil worden. Helaas is dat buiten mijn temperament gerekend als ik me tekort gedaan voel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.