Hoe ik als enig kind het mama zijn van 2 kinderen ervaar

Ik ben enig kind.

IMG_20160802_142336

Dat is bijna luguber als je dat vertelt aan anderen. Want ik heb geen broers of zussen. Ik ben enig. Kind. Alleen? Nee dat niet. Maar wel alleen het kind van mijn ouders. En ook als enige het kind van mijn ouders. Ik heb mijn ouders nooit moeten delen met een ander kind. Ik heb nooit rekening moeten houden met een ander kind in mijn huis. Ik ben enig kind maar toch ben ik heel sociaal en geëngageerd naar andere mensen toe. Dat ik extravert ben zal daar wel toe bijdragen. Dat ik heb leren omgaan met anderen, zoals alle andere kinderen dat leren, dat ook.

Mijn man en ik hebben vroeger vaak discussies gehad over het hebben van meerdere kinderen. Voor mij was het simpel: we beginnen met 1 kind en we zien wel. Voor hem was het ook simpel: hij wilde  meer dan 1 kind. Hij heeft namelijk zelf nog een broer en kent dus wel de voor- en nadelen van siblings binnen het gezin. Voor hem voldoende reden om bewust niet te kiezen voor een kind alleen. Al kon ik dat zo moeilijk snappen als enig kind, want wat heb ik dan exact gemist of nog sterker, wat mis ik nu nog steeds? Dat wist ik niet, omdat ik het nooit heb gekend.

 

Argumenten voor (door mijn man)

  • een speelkameraad voor grote zus
  • een goede band tussen brussen
  • 1+1 = minder dan 2

Argumenten tegen (door mij)

  • 1+1 = meer dan 2
  • minder tijd voor elkaar
  • minder tijd voor grote zus

 

Angst voor het onbekende

Het feit dat ik niet 100% open stond voor de mogelijkheid om zelf meerdeIMG_20170514_191412_342re kinderen te krijgen, kan ook te maken hebben met een soort van zelfbescherming. Want het leek alsof er iets mis was met enig kind te zijn. Of ik wilde mezelf beschermen voor het onbekende. Dat lijkt me niet abnormaal, iedereen neemt angst voor het onbekende bewust of onbewust mee in het maken van keuzes, of je dat nu wil of niet. Alleszins hebben mijn man ik na het krijgen van onze eerste dochter redelijk snel beslist dat er nog een tweede kind zou komen. Dat was voor mij wel een soort van horde, omdat ik nu bewust gekozen had voor het onbekende. We hebben er bewust wat langer mee gewacht, om verschillende redenen. Er zit nu iets meer dan 4 jaar tussen onze 2 dochters en ik heb nog geen milliseconde spijt gehad van onze beslissing om een tweede kindje te krijgen.

De schoonheid van een zusterband

Wat ik elke dag mag aanschouwen, is echt prachtig. Hoe mooi is de liefde tussen die 2 zusjes. Als ze opstaan vliegen ze elkaar in de armen. Ze spelen samen verstoppertje. Ze lachen samen en ravotten. Ze zingen en dansen samen. Ze dagen elkaar uit op alle vlakken. Kleine zus imiteert grote zus of andersom. Ze trekken met 2 naar de zolder en gieren daar zonder dat ik weet wat ze allemaal doen. Ze spetteren elkaar nat. Ze missen elkaar als ze niet samen zijn. En het mooist van al, ze troosten elkaar bij verdriet.

Ik wist niet dat een zusterband zo mooi kon zijn. Ik geniet elke dag van het schouwspel en sta enorm versteld van de kracht van hun band, al van toen Annabel nog een baby was. Toen al reageerde de kleine baby op Nora’s stem. En toen al was Nora zo bezorgd en liefdevol voor haar. En elke dag nog zie ik hun band groeien. Ze voelen elkaar perfect aan. IMG_8212

Hoe zit dat nu met mij? Mis ik een broer of zus?

Heel eerlijk? Nee.

Ik begrijp de keuze van mijn ouders. Ik weet nu wat ik mis. Maar het van zo dichtbij mogen meemaken bij je eigen kinderen, maakt voor mij heel veel goed.

Hebben jullie broers of zussen? Kozen jullie bewust voor 1 of meerdere kinderen?


5 reacties op ‘Hoe ik als enig kind het mama zijn van 2 kinderen ervaar

  1. Eén van je beste schrijfsels.
    Wij zijn allebei verre van enig kind, zodat meerdere kindjes eigenlijk vanzelfsprekend leek- zelfs als kunnen broers en zussen ook niet altijd geweldig met elkaar overweg. Maar goed, niet alles gaat altijd als gepland.

    Like

  2. Ik ben enig kind en heb dat altijd spijtig gevonden. Ik miste een speelkameraadje als kind, want ook al mochten er soms vriendinnetjes mee op reis, ik herinner mij genoeg momenten (tijdens reizen met mijn ouders) waarop mijn vader het beu was met mij te tennissen/zwemmen/zandkastelen bouwen. En nu mis ik rechtstreekse familie van mijn eigen generatie, en als mijn ouders er niet meer zijn zal ik dat nog meer missen. Er kon dan ook geen sprake van zijn dat ik het bij één kindje zou laten… hopelijk apprecieren mijn dochters elkaar straks een beetje ; -).

    Like

    1. Hetgeen ik tot nu toe geleerd heb is dat je daar als ouder weinig invloed op hebt. het enige wat je kan doen is hen wat faciliteren. niet altijd de jongste voortrekken, want dat zie ik vaak bij andere gezinnen. en ze de kans geven zelf conflicten op te lossen en met elkaar overweg te komen. maar voor de rest zit er een band die moeilijk te verklaren lijkt, een echte bloedband dus 🙂 jouw dochters gaan dat super doen samen hoor!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.