Is die internet commune nu echt zo speciaal?

Na het publiceren van mijn post over de vergankelijkheid van vriendschap, overviel het me plots nog meer op hoe eenzaam mensen soms kunnen zijn in hun hebben en laten, in hun doen en de keuzes die ze maken. We leven allemaal in ons eigen huis, met ons eigen gezin. We zitten in onze eigen tuin. Eten in onze eigen keuken en kijken alleen of met 2 tv in onze eigen living. Sporten tegenwoordig ook vaak gewoon thuis via het youtube kanaal en als het even kan werken we ook thuis – gewoon achter onze eigen bureau.

We zitten in onze eigen bubbel, waar alles rustig en naar onze eigen zin is (of zou moeten zijn). We willen altijd maar meer afgezonderd wonen en leven. Geen last van anderen. Alleen onszelf om mee bezig te zijn. En toch zijn we niet gelukkig: we hebben stress, we kunnen niet om met de gejaagdheid van de huidige maatschappij en we willen niet ten ondergaan aan de druk die op onze schouders rust. We zijn volledig geïsoleerd, individueel en alleen op deze wereld. Hoe is het zo ver kunnen komen?

NASA_child_bubble_exploration.jpg

Denk maar aan de jagers-verzamelaars, aan de mensapen die in kuddes en families door de landen trokken. Die de taken verdeelden en als communes samen leefden. Denk aan de stammen die nu nog in vrede afgezonderd leven, waar iedereen samen eet, slaapt, werkt en leeft. Waar iedereen voor elkanders kinderen zorgt en kinderen zelfs gezoogd worden door verschillende moeders.

Ik kan niet anders dan denken dat we dat toch ergens missen, dat sociaal contact, dat samen troepen en dat ‘commune’ leven, dat dat echt wel deel is van ons ‘natuurlijke’ zijn. Als je tegenwoordig rond kijkt, leven we misschien niet meer letterlijk in communes maar wel nog figuurlijk. Als het ware in internet-communes. We hebben allemaal facebook of instagram en delen lief en leed met elkaar, zoeken groepen met gelijkgezinden of schuimen fora af op zoek naar gelijkgestemde zielen. Ikzelf ben op facebook ook lid van een aantal ‘mamagroepen’ en ik moet zeggen, het voelt soms echt als een hechte vriendengroep, maar dan zonder dat we elkaar ook echt kennen. Hoe vreemd is dat ook, steun zoeken in moeilijke tijden bij digitale gelijkgezinden?

En toch merk ik in veel gevallen dat die internetcommunes echt hun waa14323353589_26e178de52rde hebben gekregen in onze huidige maatschappij. Mensen die zich alleen voelen, vinden toch het nodige sociale contact via hun pc of gsm. Mensen die zich nergens thuis voelen, voelen zich toch al gauw thuis in zo’n online groep. Ze delen alles met elkaar, via teksten, foto’s en soms zelfs filmpjes. Net alsof je echt samen leeft maar toch niet helemaal echt.

Maar waarom zouden we het ook niet eens echt doen, in real live vrienden worden met de mensen waar we online zoveel steun bij vinden? Doorbreek die digitale muur, sloop die onzekerheid. Stap naar buiten, neem gewoon je gezin mee en ontmoet die online vrienden in het park, op café of in de speeltuin. Praat écht met elkaar, steun elkaar, help elkaar en voel je opnieuw geliefd en samen met anderen. En adem ook eens gewoon die zuurstof. Vitamientjes voor je lichaam en je zelfvertrouwen!

Ik wil jullie graag eens écht ontmoeten! Doen jullie mee?

images


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.