Ik ben MOE-der, ik doe aan nachtelijk ouderschap

Ik ben moe. Het is zowaar een understatement. Ik ben echt heel moe, chronisch moe, of zelfs verlammend moe (en nee ik ben niet terug zwanger).

Het gebeurt nu al sinds januari, dat onze kleinste meid ’s nachts niet meer zo vlot doorslaapt (hm zo klinkt het nog niet zo dramatisch). In de goede nachten wordt ze 1 keer wakker voor een voeding en slaapt ze daarna verder – wij dus ook. In de slechte nachten wordt ze wakker voor een voeding en blijft ze 2 uur wakker – je raadt het al, wij dus ook.

keep-calm-het-is-maar-een-faseIn het begin denk je ‘het is een fase. Zoals dat wel vaker gaat in de ontwikkeling van baby’s en kinderen. Die fase gaat wel weer voorbij en dan kijk je met weemoed terug naar die tijd waarin ze ons ‘s nachts nodig hadden. Maar na 3 maanden kruipt de vermoeidheid echt wel in je vel en recupereer je niet meer na een nachtje nog eens deftig slapen. Dan zit je met stekskes in je ogen achter je pc en met koffie in je tas het klokje rond. Ik kan nu alleen nog maar denken ‘mag ik dan nu een dutje doen?’.

Newsflash 1: het leven loopt gewoon door!

Het leven (en de maatschappij in het bijzonder) houdt geen rekening met chronische vermoeidheid, een verminderde weerstand (jep, welkom keelontsteking), met verminderd functioneren of een lager concentratievermogen. Het werk loopt door, de deadlines achtervolgen je nog steeds en de 5-jarige dochter hangt ook nog steeds aan mijn broekspijpen. En ik loop niet meer zo vlot door zoals ik het gewoon ben. Mijn motortje sputtert af en toe, heeft wat langer nodig om te op volle toeren te geraken en heeft vooral wat langer nodig om daarna weer af te koelen en te bekomen. Dat ben ik echt niet gewoon.

Vaak krijg je dan goede raad van mensen ‘laat dat kind eens een nachtje wenen, dan is het wel gedaan’ of ‘geef toch geen voeding meer ‘s nachts, dat heeft ze toch niet meer nodig’. Maar eerlijk? Ik krijg het niet over mijn hart om haar te laten wenen. Dat wenen betekent in mijn ogen dat ze ons nodig heeft. Ik wil er voor haar zijn. Ik wil niet dat ze denkt dat wij toch niet komen. En die voeding, die heeft ze waarschijnlijk ook nodig want anders zou ze die niet vragen. Ik wil mijn kind veilig hechten (cfr. attachment parenting), zodat ze een stevige basis heeft voor later. En zelfvertrouwen kan ontwikkelen. Ik wil haar veilige basis zijn, ook ’s nachts. Ze is dan toch zo schattig als ze op mijn schouder in slaap valt. Dat moment ga ik ooit nog eens echt missen – al kan ik mij dat nu nog net niet inbeelden.

Newsflash 2: ik ben echt niet alleen

Respect voor alle mama’s die aan nachtelijk ouderschap doen. Ik wil ze geen eten geven – volgens mij zijn dat er veel. Maar we zijn goed bezig mama’s! We weten waarom we ’s nachts telkens weer slaapliedjes zingen, sussend strelen en wiegen in onze armen.

En overdag zijn onze kindjes toch zo’n schatjes, dan vergeet je weer even wat je ’s nachts allemaal dacht 😉

20170115_080855


8 reacties op ‘Ik ben MOE-der, ik doe aan nachtelijk ouderschap

  1. Slaaptekort wordt zwaaaar onderschat.. ook hier een tweede keer griep op 4 weken tijd… Onze meid slaapt op haar 18 mnd nog niet door. Slepend. En niemand is nog tevreden op den duur: de kinderen krijgen te weinig aandacht, de echtgenoot vindt je toch wat humeurig, werk raakt niet af (om over het huishouden maar te zwijgen..), vrienden zie je niet meer, de aanblik in de spiegel wordt er ook niet fijner op.. zucht! Waarom doen we het toch 😉

    Like

Laat een reactie achter op missesleeblog Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.