Over verwondering

Vanochtend was zo’n ochtend om in te kaderen. Mooi weer, zonnetje op de snoet, lentebloemetjes die overal komen piepen en 2 goedgezinde meisjes. Dus mama de jongste op de rug en de oudste op de step en hup wandelen naar school.

Die wandelingen zijn nooit saai. De oudste zwijgt namelijk geen seconde, GEEN SECONDE. “Kijk mama, das x van y haar klas”, “over dit putje ben ik denk ik vorige keer gevallen”, “ah nee het was dit putje”, “ik weet het eigenlijk niet meer”, “heb ik mijn pijne vinger al laten zien?”, “is de kapper open? Mama je moet nog eens een afspraak maken bij de kapper”, “oei de meneren zijn nog niet aan het werken”, “ah toch wel de kranen zijn er gewoon nog niet, dom van mij”. “Mama KIJK die stenen hier zijn kapot, waarom zijn die zooo kapot?” We stoppen met wandelen. Ik draai me om en leg uit dat er met de werken nu veel vrachtwagens over dat voetpad rijden en dat de stenen daardoor kapot gaan. Ik kijk naar mijn dochter die het voetpad grondig bestudeert en beaamt dat ook de rest van het voetpad al aan het stukgaan is.

Ik kijk op. Ik zie een resem van ouders en kinderen ons voorbij steken, richting de school. Als een schim zweven ze voorbij. Ik luister. Ik hoor mijn dochter praten, ik hoor auto’s rijden. Maar verder hoor ik niets. Kinderen zwijgen en wandelen of fietsen verder. Ouders zwijgen en kijken streng voor zich uit. Waarom is er niemand anders die naar het kapotte voetpad kijkt? Of naar de werkmannen en hun kranen?

Waar is de verwondering naartoe? De nieuwsgierigheid? Het lijkt alsof onze gejaagdheid ze hebben opgeslokt. Snel je jas en schoenen aan. Geen tijd voor vragen. Wandelen. Nu. Snel. Geen tijd om naar mooie dingen te kijken. Doe voort. Er is geen tijd.

Ik protesteer. Ik wil niet altijd alleen maar opgejaagd worden door de druk van onze maatschappij. Ik wil overal staan lanterfanten, rondkijken, mooie dingen spotten. Ik wil àlle vragen van mijn dochter kunnen beantwoorden en vooral stilstaan tussen de massa om even naar de andere kant te kijken. Want het gras is altijd groener aan de andere kant, met nog mooiere bloemetjes erop. En dat wil ik echt niet missen.

6fb5887d07257e81a1e652ddfdaa778e


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.